อนจะเมาจนหลับอยู่ที่โต๊ะ จากนั้นก็…
นางจำได้เพียงเลือนลางว่าตัวนางกำลังโงนเงนไปมา มีห้องมากมายและมีประตูหลายบาน นางเดินจนมึนไปหมด
ห้องพักแขกอยู่ไหนกัน…
นางหาอยู่ตั้งนานกว่าจะเจอ ต่อมานางก็ฝัน ในความฝัน…
ซย่าหย่าอวิ๋นสิ้นหวังแล้ว
“ท่านลุงต่งจะจำข้าไม่ได้ได้อย่างไร มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ…” นางเอ่ยอย่างหมดหวัง
เวลานี้ใต้เท้าซย่าพูดอะไรไม่ออกทั้งนั้น
มันเป็นความผิดของเขา เขาไม่ควรที่จะปล่อยให้บุตรสาวไปมาหาสู่กับต่งซีอวิ๋นนั่นอีก! แม้ว่าใต้เท้าต่งจะยอมรับผิดในเรื่องนี้แล้ว แต่ต่งซีอวิ๋นนั้นก็ใช่ว่าจะไร้ความผิด!
“เจ้า…ผ้าขาวหรือเหล้าพิษ เจ้าเอาเลือกเองเถอะ” ผู้เป็นบิดากล่าวในที่สุด
“ท่านพ่อ?!” ซย่าหย่าอวิ๋นตกใจยิ่งแล้ว
นางไม่อยากตาย! ไม่อยากตาย!
ฮูหยินซย่าเองก็ตัวสั่นสะท้าน “ไว้ชีวิตนางเถอะ…”
“ไว้ชีวิตนาง จะให้นางอยู่แต่บ้านไม่แต่งงานออกไป หรือส่งไปเป็นอนุตระกูลต่งดีล่ะ!” ใต้เท้าซย่าเอ่ยด้วยโทสะ
นางเป็นถึงลูกภรรยาเอกจะให้ไปเป็นอนุ? หากเป็นสนมขององค์ชายก็ยังพอรับได้ แต่นั่นเป็นใครกันเล่า
คนแซ่ต่งอายุเท่ากันและมีตำแหน่งขุนนางเหมือนกับเขา การยกลูกสาวของเขาให้ไปเป็นอนุภรรยาก็เท่ากับเป็นการตบหน้าเขา!
แต่เมื่อเร็วๆ นี้เพิ่งจะมีข่าวลือเช่นนั้นออกมา
หากนางอยู่แต่บ้านไม่แต่งงาน คนอื่นก็จะคิดว่าเรื่องที่ลือกันนั้นเป็นเรื่องจริง!
ไม่อย่างนั้นก็…หาหนุ่มน้อยด้อยประสบการณ์สักคนมาแต่งงานด้วย
แต่เด็กหนุ่
