่าที่อยู่รอบกายเซี่ยเฉียวก็สามารถระบุได้แล้วว่าเป็นใคร
ยิ่งไปกว่านั้นจ้าวเสวียนจิ่งก็ยังรู้เรื่องการเดิมพันของเซี่ยเฉียวกับคุณหนูจากตระกูลซย่าคนนั้นแล้วด้วย
เขาไม่แปลกใจเลยที่เป็นนาง
แต่การจับโจรก็ต้องเห็นของขโมยมา จะอาศัยแค่การคาดเดาไม่ได้
จ้าวเสวียนจิ่งขอให้ลูกน้องของเขาวาดลักษณะเฉพาะของสาวใช้ตระกูลซย่าและคนทำธุระตามที่คนนั้นบอกออกมา
ครั้งนี้จึงได้รับการยืนยันไม่ผิดตัวแน่
“หลังจากที่พวกเจ้ากลับไปแล้วให้เปลี่ยนคำพูดใหม่ พูดว่า…คนที่ประสบเหตุเป็นคุณหนูตระกูลซย่า ในเมื่อพวกเจ้าทำเรื่องปั้นน้ำเป็นตัวนี้แล้วก็ต้องทำให้ดีหน่อย หากแม้แต่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ยังทำให้ดีไม่ได้ ก็ตัดลิ้นไปเป็นอาหารสุนัขเสียเถิด” น้ำเสียงเย็นชาของจ้าวเสวียนจิ่งลอยมา
ไหนเลยคนพวกนี้จะกล้าโต้แย้งอะไร
พวกเขามีกันตั้งเยอะขนาดนี้ เขาคิดจะจับก็จับมาได้แล้ว ซึ่งเห็นได้ชัดว่าพวกเขาหนีไปไม่พ้นมือเขาแน่!
เงินสำคัญก็จริงแต่ลิ้นสำคัญกว่า
พวกเขารีบพยักหน้ากันระรัว
ที่แย่ก็คือตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว ถึงแม้ว่าพวกเขาต้องการที่จะทำตามที่ผู้สูงศักดิ์เรียกร้องก็ตาม แต่เวลานี้ก็ไม่มีใครอยู่ข้างนอกเพื่อจะฟังเรื่องไร้สาระของพวกเขาแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงอดทนและรอให้ถึงวันรุ่งขึ้นเท่านั้น
พอฟ้าสางพวกเขาก็รีบออกไปทันที
“จำเรื่องคุณหนูที่ถูกพวกอันธพาลนอกเมืองเหยียดหยามที่ข้าบอกเจ้าไปเมื่อวานได้ไหม! ใช่ๆ เป็นคุณหนูซย่าคนนั้น? เซี่
