ย?! ไม่ใช่เซี่ย ซย่าต่างหาก คุณหนูซย่า ว่ากันว่าเป็นแม่นางซย่าที่ออกไปนอกเมืองทำความดีเหมือนแม่นางเซี่ยคนนั้นล่ะ!”
“ข้าจะบอกให้นะว่าตาเฒ่าหวังที่อยู่นอกเมืองเห็นมาเองกับตาเลย! คุณหนูซย่าคนนั้น ใช่ นางยังเป็นคุณหนูลูกสาวตระกูลขุนนางด้วยนะ! นางนั่งรถม้าออกไปแล้วถูกคนย่ำยี ไอ้หยา เสื้อผ้าขาดหมดเลย ตาเฒ่าหวังยังมองเห็นไหล่เปลือยเปล่าของนางแต่ไกลเลยด้วยนะ!”
“ได้ยินมาว่าแม่นางซย่าออกไปนอกเมืองเพื่อไปหาชายหนุ่มอะไรนี่ล่ะ กลับกลายเป็นว่าต้องมาพังยับเยินเช่นนี้ เหลือเชื่อเลยจริงๆ”
“พวกเจ้าไม่เชื่อหรือ ก็เป็นพวกอันธพาลที่รัชทายาทจับมาได้เมื่อวานนี้นั่นแหละ เดิมทีพวกเขาต้องการรังแกผู้ประสบภัยโน่น ใครจะรู้ว่าหญิงสาวผู้สูงส่งจะถูกส่งมาถึงที่ นี่ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจอะไรเลย! ”
“ข้าได้ยินมาว่า ที่ก้น…ของแม่นางซย่ายังวาดรูปดอกไม้ไว้ด้วยนะ!”
“…”
ใครจะไปสนว่านางจะมีดอกไม้หรือไม่มีกันเล่า ถึงอย่างไรก็คงไม่มีใครไปตามหาแม่นางซย่าคนนั้นและฉีกเสื้อผ้านางออกดูได้อยู่แล้ว
เวลานี้ทุกคนกำลังพูดถึงเรื่องนี้กันอย่างสนุกสนาน
พวกชาวบ้านจะรู้จักคุณหนูซย่าได้อย่างไร
แต่อย่างไรก็ตามพวกนางก็รู้สึกว่าคุณหนูคนนี้น่าสงสารที่ถูกโจรย่ำยี
พวกคนปากยื่นปากยาวขี้ซุบซิบนินทาพวกนี้ก็รู้จักดูคนเหมือนกัน พวกเขาไปที่ไหนก็พูดไปทุกที่ เมื่อเห็นว่ามีสาวใช้บ่าวหญิงชรามาก็เอ่ยซุบซิบไปสักกี่คำ
เรียกง่ายๆ ว่าพยายามกันอย่างสุดความสามารถ
