“คุณหนู วันนี้ตอนที่ข้าออกไปข้างนอกก็ได้ยินมาว่าแม่นางซย่าคนนั้นถูกคนย่ำยีเสียแล้ว!” ชุนเอ๋อร์ที่ออกไปซื้อของข้างนอกตั้งแต่เช้าตรู่ เพิ่งกลับมาเอ่ยกับเซี่ยเฉียว
หลังจากการสอบเสร็จสิ้นสำนักศึกษาก็ผ่อนคลายมากขึ้น เซี่ยเฉียววางแผนที่จะลาเรียนในวันนี้และอยู่ที่บ้านวาดยันต์เพิ่มขึ้นสักหน่อย
เมื่อนางได้ยินที่ชุนเอ๋อร์พูดในเวลานี้จึงอดไม่ได้ที่จะวางพู่กันลง
“แม่นางซย่า? ซย่าหย่าอวิ๋น?” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว
น่าอนาถขนาดนั้นเลย?
“ใช่นางแหละเจ้าค่ะ ทุกคนยังบอกว่าสมควรแล้ว นางออกไปหาชายหนุ่มวัยรุ่นพวกนั้นทั้งวันดูเหมือนความดี แต่จริงๆ แล้วไปหาแต่คนหน้าตาดีพวกนั้น ยังไม่รู้ว่าเรื่องนี้ยังมีอะไรที่ยังปกปิดอยู่อีกไหม หากจะบอกว่านางไม่เกี่ยวข้องอะไรกับวัยรุ่นพวกนั้น แต่เรื่องทำความดีนี่ยังต้องแบ่งแยกชายหญิง ดูอายุกันด้วยหรือ” ชุนเอ๋อร์แค่นเสียงเยาะ “เดิมที่ข้ายังชื่นชมนางที่กล้าเดิมพันกับท่าน แต่ดูจากสิ่งที่นางทำแล้ว ไม่น่าจะเป็นคนดีอะไร เหตุใดต้องเสแสร้งด้วย”
