พูดพล่ามอะไรลึกลับๆ เข้าสักหน่อย ไม่แน่นางอาจจะเป็นฝ่ายถูกเชิญเข้าไปในบ้านเองก็ได้?
เพียงแต่วิธีนี้นางไม่สามารถบอกเขาตรงๆ ได้
สิ่งที่เซี่ยเฉียวสามารถคาดเดาได้ อันที่จริงจ้าวเสวียนจิ่งก็คาดเดาได้แล้วเช่นกัน
แต่เขาก็ไม่ได้พูดออกมา
“ข้าได้ยินมาว่าที่สำนักศึกษาเจ้าได้ที่หนึ่งมาตั้งแปดวิชา? เรื่องน่ายินดีเช่นนี้เจ้าก็ไม่คิดจะบอกข้าสักคำเลยหรือ พี่ชายเจ้ามอบยันต์เนื้อคู่ให้เจ้าไปแผ่นหนึ่ง งั้นข้าจะใส่ใจมากกว่าเขาหน่อย มอบพู่หยกนกเป็ดน้ำคู่ให้เจ้าดีไหม ขอให้เจ้าพบคู่ครองที่ถูกใจในเร็ววัน” จ้าวเสวียนจิ่งหยิบพู่หยกออกมาจากอกเสื้อของเขาอย่างใจเย็นและวางมันไว้ในมือของเซี่ยเฉียวด้วยท่าทางสบายๆ
เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วและมองเขาด้วยความประหลาดใจ “หยกประดับนกเป็ดน้ำคู่?”
ไม่ค่อยเหมาะสมกระมัง?
“พี่ชายเจ้าบอกว่าเจ้าอยากจะรีบแต่งงาน หากเจ้าคิดว่าของสิ่งนี้ไม่ดีก็เอามันไปที่หอส่องชะตา แล้วขอให้…ปรมาจารย์โม่ชูเซิงปลุกเสกให้ก็ได้ แต่เจ้ากับโม่ชูเซิงดูเหมือนจะรู้วิชาเต๋าทั้งคู่ เจ้าจะทำเองก็ได้นะ” บางคำพูดของจ้าวเสวียนจิ่งจิกกัดนางอย่างเห็นได้ชัด
เซี่ยเฉียวรู้สึกกินปูนร้อนท้องเล็กน้อย นางไอค่อกแค่กอย่างอึดอัดใจ
แต่พู่หยกนกเป็ดน้ำคู่นี้ นางถือไว้แล้ว…ร้อนลวกมือ
คุณภาพหยกไม่เลวเลย
แต่เซี่ยเฉียวอยากจะส่งมันคืนในทันที
จ้าวเสวียนจิ่งแสดงสีหน้าจริงจังก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ก่อนหน้านี้…เจ้ายังติดค้างของขวัญ
