้าเรียบร้อยแล้ว
มือน้อยถูกันไปมา น่าเสียดายที่นางไม่สามารถจิ้มเอวเขาสักทีสองทีได้
จ้าวเสวียนจิ่งเองก็ยังไม่ได้ใจกล้าเข้าหานางมากขนาดนี้ แต่กลับเรียนรู้ที่จะหยอกล้อคนตอนกลางวันแสกๆ แล้ว ถ้าหากไม่ตอบกลับสักหน่อย ครั้งหน้านางคงได้คืบจะเอาศอกคิดว่าเขาเป็นพระภิกษุผู้บริสุทธิ์หรือ
เขาโน้มตัวลงมา มุมปากของเขายกยิ้มดูเหมือนจะล้อเล่นเล็กน้อย “ในเมื่อแม่นางเซี่ยชอบ ข้าจะปล่อยให้เจ้ามาปล้นเองได้อย่างไร เลือกวันดีวันมงคลมาที่จวนรัชทายาท ข้าจะให้เจ้าลองมีโชคลาภเงินทองด้วยตัวเองบ้างก็ได้”
“…” ว่าอย่างไรนะ เซี่ยเฉียวหน้าแข็งค้างทันใด
แกรก นางลดม่านหน้าต่างรถม้าลงทันที
ยังมีเสียงหัวเราะขบขันดังลอยมาจากข้างนอก
เซี่ยเฉียวหน้าแดงด้วยความเขินอายแล้ว
โชคดีที่ไม่มีใครได้ยินเรื่องนี้
แต่เมื่อเซี่ยเฉียวคิดดูดีๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
รัชทายาทสารเลว ไอ้คนหลายใจ ก่อนหน้านี้เขาบอกกับนางอยู่หยกๆ ว่าก่อนที่อาจารย์จะจากไปได้ฝากฝังโม่ชูเซิงไว้กับเขา!
ดูท่าทางแบบนั้นเขาก็พร้อมที่จะรับผิดชอบอยู่นี่?
ก่อนหน้านี้ยังพูดเสียสวยหรูว่าเป็นคนกตัญญูรู้คุณคนหนึ่ง เผลอแป๊บเดียวก็มาพูดเรื่องโชคลาภเงินทองกับนางแล้ว!
เรื่องโชคลาภความมั่งคั่งนี่จะไปพูดกับคนอื่นมั่วๆ ได้หรือ!
เขาจะต้องหลายใจแน่ๆ ชอบความเป็นผู้ใหญ่และมั่นคงของโม่ชูเซิง แล้วก็ชอบข้าที่ยังอ่อนวัยน่ารัก!
พอคิดเช่นนี้เซี่ยเฉียวก็พ่นลมหายใจออกมาทันที
หรือว่าเขาค
