ุษย์น้อยมาก
เซี่ยเฉียวหลบหลีกอย่างต่อเนื่อง นางเริ่มหายใจไม่ออกแล้ว
นางเห็นแค่ว่าดาบเล่มใหญ่นั้นกำลังฟันฉับลงมาบนไหล่นางอีกครั้งแล้ว
ฉึก…
เสียงลูกธนูพุ่งปักเข้าไปในเลือดเนื้อลอยมากระทบหูของเซี่ยเฉียว
หยางหมาไห่ชะงักไปทั้งร่าง สีหน้าของเขาเจ็บปวด เซี่ยเฉียวถือโอกาสกลิ้งหนีไปทางด้านหนึ่งเพื่อหลบดาบใหญ่ไม่ให้ฟันเข้าศีรษะนาง
ตึง หยางหมาไห่ล้มลงกับพื้น
ลูกธนูดอกนั้นพุ่งทะลุหน้าอกเขาไปทันที
เขาสิ้นใจแล้ว
เซี่ยเฉียวมองไปยังที่ที่ลูกธนูพุ่งมา จึงได้เห็นว่าจ้าวเสวียนจิ่งนำผู้คนมากมายขี่ม้ามา
เซี่ยเฉียวตกตะลึงครู่หนึ่งจากนั้นก็ขมวดคิ้ว “ช่างเป็นโชคชะตา!”
เมื่อรัชทายาทนำคนมาถึงที่นี่ อันธพาลพวกนั้นก็เริ่มเผ่นหนีกันทันที แต่ฝีเท้าคนหรือจะสู้ฝีเท้าม้าได้ พวกเขาทั้งหมดจึงถูกจับกลับมาในเวลาเพียงไม่นาน
เซี่ยเฉียวยังคงนั่งอยู่บนพื้น
ขาของนางอ่อนแรงจึงนั่งพักอยู่บนพื้นเสียเลย แต่นางก็ยังนั่งตัวตรง และกำใบไม้ไว้ในมือ แล้วโยนมันใส่ศพของหยางหมาไห่ที่อยู่ข้างๆ นางด้วยความโกรธ
ใบไม้ก็ลอยขึ้นและหมุนวนอีกครั้งก่อนจะร่วงหล่นลงไป
รัชทายาทลงจากหลังม้า
รัชทายาทเดินเข้ามา
เจ้าชายย่อเข่าต่อหน้านาง
เขาเข้ามาค่อนข้างใกล้ทีเดียว
เซี่ยเฉียวเบือนหน้าหนีไปด้านข้าง “ข้าผิดพลาดไปหน่อยจึงได้ดูน่าอายเช่นนี้ โหงวเฮ้งเขาดูโชคไม่ดี จุดอินถังกลางหน้าผากหมองคล้ำ ข้าก็รู้เลยว่าเขากำลังจะตาย ทุกอย่างล้วนเป็น…สิ่งที่ข้าคาดการณ์ไว
