ะคอยให้คนจับตาดูความเคลื่อนไหวของข้าจึงจะลงมือสินะ พวกเจ้ารู้ว่าข้ากำลังทำความดีจึงได้พยายามคิดหาวิธีล่อข้าให้ออกมาที่นี่…มีคนสั่งมา ใช่หรือไม่!”
คนพวกนั้นต่างพากันหดหัว
“บอกมาเองก็จะลงโทษสถานเบา” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยออกมาอย่างเรียบง่ายหนึ่งประโยค
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมาก็มีคนพูดขึ้นทันทีว่า “หยวนหรงรู้! เขาอยู่นอกเมืองตลอด ต่อมาเขาก็มาพบหัวหน้าของเรา เสนอเงินห้าร้อยตำลึงเพื่อทำให้แม่นางเซี่ยต้องอับอายขายหน้า ผู้คนรังเกียจ…”
หยวนหรง…
หยวนหรงเวลานี้นอนอยู่กับพื้นโดยมีเลือดไหลออกมาไม่น้อย
มันถูกเซี่ยเฉียวยิงเข้าทีหนึ่งก็จริงแต่เป็นการยิงโดนบาดแผลเก่า ระหว่างการต่อสู้เมื่อครู่ก็ถูกคนรอบข้างเหยียบย่ำโดยไม่ระวังไปอีกหลายครั้ง เวลานี้…
สิ้นลมไปแล้ว
ตอนที่หยวนหรงถูกขับไล่ออกจากเมืองเขาไม่มีเงินเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นเงินห้าร้อยตำลึงนี้จึงไม่ใช่ของเขาอย่างแน่นอน
แต่พวกอันธพาลเหล่านี้คงไม่รู้ว่าใครคือผู้บงการที่แท้จริง
“เอาตัวไป” โจวเว่ยจงเอ่ยอย่างรู้ใจ
ลงโทษสถานเบา เด็กโง่พวกนี้ก่อคดีท้าทายกฎหมาย!
เพื่อรักษากฎหมายและความรักษาความสงบปลอดภัยของผู้ประสบภัย โทษสถานเบาคือศพยังสมบูรณ์ ส่วนโทษสถานหนักคือใช้รถแยกร่าง
อย่างไรก็ตามคนพวกนี้ก็ไร้ความสามารถจริงๆ พวกเขาล่อแม่นางเซี่ยมาที่นี่ตั้งนานขนาดนี้แล้ว แต่ก่อนที่พวกเขาจะมาถึง คนของพวกมันก็เหลืออยู่แค่ครึ่งเดียวแล้ว
ไร้ความสามารถแต่ยังกล้ามีความคิดเ
