ช่นนี้อีก สมควรตายไปเสีย
“ข้าจะไปสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง นอกเมืองนี้ยังไม่ปลอดภัย ต่อไปหากเจ้าจะมาที่ป่านี้ก็ให้เรียกใช้ทหารม้า” จ้าวเสวียนจิ่งเหลือบมองบ่าวรับใช้พวกนั้นอย่างรังเกียจเล็กน้อย
เขามองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าคนพวกนี้เป็นคนที่เซี่ยหนิวซานเลี้ยงไว้
หน้าตาเหมือนโจร ดูดุร้ายก็จริง แต่กลับไม่ได้มีความสามารถอะไรจริงๆ สักเท่าไร
“ขอบพระทัยฝ่าบาท” เซี่ยเฉียวตอบรับอย่างเชื่อฟังด้วยความยินดี
“เจ้าไปได้ภาพเหมือนขององค์หญิงซิงโม่มาจากไหน” จ้าวเสวียนจิ่งไม่ได้รีบร้อนจากไป เขาเอ่ยถามนางขึ้นมาอีก
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเซี่ยเฉียวก็เตรียมที่จะบอกเขาไปตามความจริง
ในวันเทศกาลส่งเสื้อกันหนาวรัชทายาทก็เคยเห็นนางผู้ที่ถูกวิญญาณเข้าสิงแล้ว ดังนั้นเรื่องนี้นางจึงสามารถพูดตรงๆ ได้ “ข้าบังเอิญไปเจอวิญญาณขององค์หญิง และกำลังคิดจะขอความช่วยเหลือจากฝ่าบาท วิญญาณคนนั้นมีความปรารถนาสุดท้าย นางขอให้ข้าส่งนางกลับบ้าน ดังนั้นข้าจึงต้องหาร่างนางให้เจอก่อน…”
“ก่อนหน้านี้ข้าพบว่าดูเหมือนนางจะมุ่งความสนใจไปที่ตระกูลโจวเป็นพิเศษ ดังนั้นผ่าบาทจะทรงหาโอกาสให้ข้าไปลองดูที่ตระกูลโจวได้หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก
ทันทีที่นางเอ่ยเช่นนั้นออกมาสีหน้าของจ้าวเสวียนจิ่งก็เปลี่ยนไปทันที
นางหมายความว่า ท่านอาหญิงตายในบ้านตระกูลโจว เช่นนั้นแล้วเรื่องนี้…ก็เป็นเรื่องใหญ่แล้ว!
