เขาเกิดมาเล่า” เซี่ยเฉียวเอียงศีรษะเอ่ยถามอย่างไร้เดียงสา
แววตาของนางแจ่มใสและบริสุทธิ์
ใสสะอาดจนราวกับว่านางสามารถเห็นความคิดในใจคนได้กระนั้น
เมื่อหยางหมาไห่ได้ยินเช่นนี้เขาก็ก้าวถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัวพลางมองซ้ายมองขวา
ผิดปกติ ผู้หญิงคนนี้มีบางอย่างผิดปกติ!
ไม่มีใครรู้เรื่องมารดาของเขานอกจากท่านปู่ที่ตายไปแล้วและท่านแม่ของเขาเอง!
นางรู้ได้อย่างไร
เวลานี้หยางหมาไห่ก็ตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ในหัวของเขาก็ยุ่งเหยิงสับสน
ส่วนผู้คนที่อยู่ข้างๆ เขา ก็คิดว่าเรื่องนี้มันมีอะไรแปลกๆ ไปอยู่บ้าง และทุกคนก็กำลังรอคำสั่งของหยางหมาไห่
“คืนนั้นหลี่ซานยาก็ขอร้องให้เจ้าปล่อยนางไปแล้วไม่ใช่หรือ นางบอกว่าจะให้คนที่บ้านนางเอาเงินมาให้เจ้าก็ได้ แต่เจ้าก็ยังลากนางเข้าไปในกองหญ้า…หยางหมาไห่…เจ้าลองดูดีๆ สิว่าคอของเจ้ารู้สึกอึดอัดนิดหน่อยใช่หรือไม่ เหมือนตอนที่นางบีบคอเจ้า…ในคืนนั้น ตอนที่นางขัดขืนอย่างสิ้นหวัง ดูเหมือนว่า…นางจะทิ้งร่องรอยเอาไว้ให้เจ้าด้วยนี่…”
เสียงเบาๆ ของเซี่ยเฉียวราวกับว่าลอยมาจากนรกกระนั้น
ไม่เพียงแต่คนกลุ่มนี้เท่านั้นที่รู้สึกหวาดกลัว แม้แต่บ่าวรับใช้ที่อยู่รอบๆ นางก็อดที่จะขนลุกไปทั้งตัวไม่ได้
และแล้วในเวลานี้เองลมหนาวแผ่วเบาก็พัดมาพอดีราวกับมีวิญญาณแค้นมา
ตอนที่ 330 วิญญาณใหญ่กินวิญญาณน้อย
เซี่ยเฉียวยิ้มเผยให้เห็นฟันขาวเล็กๆ เรียงเป็นระเบียบ สะอาดสว่างจนขับไล่ความมืดมน
ข้างกายหยางหม
