าไห่มีวิญญาณอยู่สองตัว
หนึ่งในนั้น…เป็นวิญญาณแค้นที่ไม่ได้มีพลังอะไรนัก
มันไม่ค่อยเหมือนกับวิญญาณที่อยู่ในเทียนไขสักเท่าไร วิญญาณตนนั้นถูกปิดผนึกอยู่ในเทียนไข และพบเข้ากับไฟพอดี ซึ่งร่างเดิมและไฟส่งเสริมกันจึงได้ร้ายกาจขึ้นมาก
แต่วิญญาณตนนี้กลับอ่อนแอมาก ทำได้เพียงแต่ติดตามอยู่ข้างกายหยางหมาไห่ กระทั่งห้อยโหนอยู่บนร่างเพื่อคอยดูดซับพลังหยางของเขาทีละน้อย
หยางหมาไห่คนนี้มีพลังหยางเข้มข้น ดังนั้นในขณะที่เขาสูญเสียมันไป วิญญาณแค้นตนนี้ก็ต้องรู้สึกเจ็บปวดด้วยเช่นกัน
วิญญาณแค้นคือหลี่ซานยาที่ถูกเขารังแก
นางสวมเสื้อบุนวมสีแดงทั้งตัว ตอนที่นางตายคงต้องการใช้พลังทั้งหมดให้กลายเป็นวิญญาณร้ายเพื่อมาแก้แค้นสินะ?
นอกจากวิญญาณแค้นแล้ว ยังมีวิญญาณอีกตนหนึ่งที่ถูกวิญญาณแค้นควบคุมไว้ ซึ่งเป็นวิญญาณชายชรา
ชายชราผู้นี้เป็นปู่แท้ๆ ของหยางหมาไห่
“สัตว์ร้ายตัวนี้! เป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่ได้ดูแลมันให้ดี ต้องมองดูมันทำร้ายคืนอื่นไปทีละคนๆ ข้าไร้ประโยชน์ ข้าหยุดมันไม่ได้…” วิญญาณของชายชรายังร้องไห้
จะร้องไห้ไปทำไม
หากตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ไม่ทำดีที่สุด มาเสียใจตอนที่ตายไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร
แต่เมื่อวิญญาณแค้นได้ยินเช่นนั้นกลับกรีดร้องขึ้นมา เสียงนั้นแปลกและแหลมสูงราวกับว่ามันจะทำลายแก้วหูคนได้ ทำเอาชายชราที่อยู่ข้างๆ นางสะดุ้งตกใจจนตัวสั่น
“เพราะเจ้านั่นแหละ!” ดวงตาสีแดงเลือดของวิญญาณแค้นแยกเขี้ยวใส่วิ
