เป็นแน่!
ด้วยถั่วเงินที่มีจำนวนมากขนาดนี้ เซี่ยเฉียวเลือกที่จะจดบัญชีไว้และถอนออกมาบางส่วนให้พอสำหรับการใช้ในชีวิตประจำวันเท่านั้น
เมื่อมีถั่วเงินจำนวนมากเช่นนี้ เซี่ยเฉียวถึงขนาดรู้สึกว่าดอกไม้ในเรือนของอาจารย์ซังพวกนั้นไม่สำคัญอีกต่อไป
อย่างไรก็ตามถั่วเงินที่นางได้มาจากคัดลอกหนังสือในตอนแรกก็เป็นผลมาจากการทำงานหนักของนางเช่นกัน นางจึงไม่อาจฟุ่มเฟือยได้ ดังนั้นนางจึงยังคงต้องดูแลดอกไม้เหล่านั้นแต่โดยดี
แม้จะพูดว่าเป็นการปลูกดอกไม้ แต่แท้จริงแล้วเป็นเพียงการรดน้ำใส่ปุ๋ยเท่านั้น
“แม่นางเซี่ยไม่มาสามวัน ดอกไม้พวกนี้แห้งเหี่ยวลงไปนิดหน่อยแล้ว” เมื่อเด็กรับใช้เห็นนางมาก็โล่งใจ
เดิมทีดอกไม้เหล่านี้เกือบจะตายอยู่แล้ว ตอนที่เซี่ยเฉียวเพิ่งมาใหม่ๆ กิ่งก้านก็เป็นสีเหลืองเล็กน้อยแล้วและดูเหมือนเทพเซียนก็ช่วยมันไม่ได้
ใครจะไปรู้ว่าหลังจากที่เซี่ยเฉียวมาและดูแลไปไม่กี่วันพวกมันก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้
พอต่อมาเซี่ยเฉียวไม่ได้ขยันมาบ่อยๆ แล้ว แต่ก็ยังมารดน้ำอยู่เหมือนเดิม ตอนที่เขาเป็นคนดูแลดอกไม้เหล่านี้ดูเหมือนได้รับแสงแดดมากเกินไป ใบไม้ก็เหี่ยวเฉาลีบลู่ แต่เมื่อเซี่ยเฉียวมาดูแลพวกมันกลับเหมือนได้รับน้ำชุ่มชื่นน่าดูชมอย่างยิ่ง
เซี่ยเฉียวค่อยตักน้ำรดต้นไม้ไปอย่างช้าด้วยรอยยิ้ม
ดอกไม้เหล่านี้ล้วนเป็นพันธุ์หายากทั้งนั้น
มีกล้วยไม้เป็นส่วนใหญ่ ซึ่งหลายชนิดเป็นพันธุ์ที่ขึ้นบนหน้าผา
ตอนที่อยู่ในวัดนางก
