ก็ตาม
เดิมทีเขาแค่คิดว่าจะเก็บไว้อีกสักสองวันเท่านั้น…
หากแม้แต่ท่านย่าของเขาก็ถูกฝังแล้ว เขาจะไม่มีวันได้เจอญาติคนไหนอีกเลย!
เวลานี้หลู่หลินเดินตามอย่างว่าง่าย เจ้าหน้าที่เห็นว่าเขายังเด็กและน่าสงสารจึงไม่เอ่ยตำหนิที่เขาซ่อนศพเอาไว้ เขาเคลื่อนย้ายศพไปที่สุสานใกล้ๆ และขุดหลุมลงไปในดิน
หลู่หลินนั่งอยู่หน้าหลุมศพจนกระทั่งเขาผล็อยหลับไป
ในความฝันเขาได้เห็นท่านย่าของเขาแล้ว
ท่านย่าบอกว่านางได้พบกับผู้สูงศักดิ์คนหนึ่ง และผู้สูงศักดิ์สามารถส่งเขาไปที่ค่ายทหารได้ เมื่อเขาเป็นทหารก็จะได้รับเงินเดือน นางถามเขาว่าเขายินดีไหม
เขาพยักหน้าตกลง และบอกกับท่านย่าว่า เขาจะตั้งใจเรียนยุทธ์ จะพยายามถีบตัวเองขึ้นไปให้ได้ จะได้ไม่ต้องเห็นสายตารังเกียจของคนอื่นอีก จะไม่ถูกคนอื่นรังแกเพียงเพราะขนมแค่ชิ้นเดียวอีกต่อไป
เขาไม่กลัวความยากลำบาก ไม่กลัวถูกทุบตี แต่กลัวว่าจะมีชีวิตเทียบไม่ได้แม้แต่หมูหมา
เมื่อเขาลืมตาตื่นขึ้นมาก็ได้รู้ว่าทั้งหมดเป็นเพียงความฝัน
เขาอดหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้
เมื่อวานเขายังปฏิเสธน้ำใจของแม่นางซย่า แต่พอตกกลางคืนเขากลับฝันที่จะอาศัยคนอื่นให้ได้เข้าค่ายทหาร?
อันที่จริงเขาก็หวัง…เหมือนคนอื่นๆ ว่าจะมีคนคอยช่วยสินะ?
หลู่หลินสลัดความฝันนี้ออกจากความคิดแล้วออกไปใช้แรงงานแต่โดยดี
ตอนเที่ยงจู่ๆ ก็มีชายคนหนึ่งมายืนอยู่ตรงหน้าเขา “เจ้าคือหลู่หลินใช่หรือไม่ คุณหนูใหญ่ของเราเชิญท่านไปพบนางสักค
