รู่”
คุณหนูใหญ่? แม่นางซย่าตัดหางเขาแล้วไปเลือกคนอื่นแล้วไม่ใช่หรือ
หลู่หลินงุนงงสงสัย แต่เขาก็ฉลาดพอที่จะดูสถานการณ์จึงเดินตามไปแต่โดยดี
เมื่อพวกเขาไปถึงข้างรถม้าที่ประตูเมือง ม่านก็ถูกเปิดออก เขาจึงได้เห็นแม่นางที่เคยเห็นหน้ามาแล้วครั้งหนึ่ง
“ท่านคือแม่นางเซี่ยคนนั้นที่จับพวกอันธพาล…” หลู่หลินประหลาดใจอย่างยิ่ง
วันนั้นเขาซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนและแอบดูอยู่ ดังนั้นเขาจึงรู้จักผู้หญิงคนนี้
“เจ้าได้คิดดีแล้วหรือไม่ เรื่องที่จะไปเป็นทหารใหม่ในค่ายทหาร?” เซี่ยเฉียวเอ่ยทันที “ลำบากลำบนเอาเรื่องอยู่นะ อีกอย่างท่านพ่อของข้าก็ดุมากด้วย ข้าสามารถขอให้ท่านพ่อดูแลเจ้าได้ รับประกันได้เลยว่าเจ้าจะได้ล้มลุกคลุกคลานและถูกทุบตีจน…แข็งแกร่งกว่าคนอื่นอยู่บ้าง”
ไปค่ายทหาร!?
สีหน้าหลู่หลินเปลี่ยนไปทันที “เจ้า…เจ้ารู้ได้อย่างไรว่า…”
เขาฝันเมื่อคืนนี้?!
“ความลับสวรรค์ไม่สามารถเปิดเผยได้ เจ้าไม่ต้องสนใจหรอกว่าข้าจะรู้ได้อย่างไร เพียงแต่บอกมาว่าเจ้าคิดอย่างไรก็พอ” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก
หลู่หลินตกตะลึง “เจ้าก็เหมือนกับแม่นางซย่าที่ทำเพื่อ…คะแนนอะไรนั่น”
“ก็ประมาณนั้นแหละ แต่สิ่งที่ข้าต้องการอาจจะมากกว่านั้นนิดหน่อย” เซี่ยเฉียวยอมรับ
นอกจากคะแนนแล้วนางยังต้องการสะสมพรด้วย
ตอนที่ 312 เต็มใจลองดูสักครั้ง
ใบหน้าของหลู่หลินแสดงความอับอายและโกรธเล็กน้อย
“ใช้ประโยชน์จากความทุกข์ของผู้อื่น ทำดีแบบนี้พวกเจ้าก็ทำได้อย่างสบา
