ยใจหรือ!” ทันใดนั้นเขาก็โพล่งออกมาด้วยโทสะ
เซี่ยเฉียวหลุบตาลงเล็กน้อย
“ชีวิตของพวกเรามันต่ำต้อยขนาดนี้เลย? พวกเจ้าจะจัดการอะไรก็ได้ตามใจ หลังจากจัดการแล้ว พวกเราก็จะต้องซาบซึ้งในบุญคุณ กระดิกหางเพื่อเอาใจพวกเจ้าเหมือนหมาปั๊ก!” หลู่หลินพูดอย่างโกรธเคือง
ไม่ยุติธรรม โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!
เซี่ยเฉียวถอนหายใจ
“ท่านปารมาจารย์ ท่านอย่าได้ถือสาหลานชายของข้าเลย เขาดื้อรั้นดันทุรัง ครึ่งปีมานี้เขาสูญเสียพ่อแม่ไป ข้าก็ไม่ได้อยู่เคียงข้างเขาแล้ว เขารับความกระทบกระเทือนใจนี้ไม่ได้ถึงได้เป็นอย่างนี้…” วิญญาณหญิงชรากังวลใจเล็กน้อย นางห้อยโหนไปมาอยู่รอบๆ จนแทบจะดูไม่เหมือนร่างคนแล้ว
เซี่ยเฉียวกลับไม่ได้โกรธเขาแต่อย่างใด สีหน้าของนางยังคงสงบนิ่ง
นางมองหลู่หลินอยู่ครู่หนึ่ง และรอให้เขาสงบใจลงบ้างเล็กน้อยก่อนที่จะเอ่ยปาก “ค่ายทหารไม่ใช่จะเข้าไปได้เลย อีกอย่างก็ไม่ใช่ว่าจะรับคนโดยไม่เลือก หลังจากไปถึงที่นั่นแล้วเจ้าก็ต้องทำตามขั้นตอนปกติ แล้วทหารเก่าจะตรวจสอบร่างกายของเจ้า หากมีความพิการก็ไม่เอา อ่อนแอเกินไปก็ไม่รับ หากเจ้าผ่านด่านไปได้ก็จะต้องไปเริ่มที่ตำแหน่งต่ำสุด และทหารใหม่จะต้องเจอกับความยากลำบาก เงินเดือนไม่มาก และหากทำได้ไม่ดีจะถูกไล่ออกเมื่อใดก็ได้ หากทำความผิดใหญ่หลวงก็อาจจะถูกลงโทษด้วยกฎทหาร ถูกทุบตีจนตายทันที”
“หากเจ้าจะไปก็ถือว่าติดค้างน้ำใจข้าเรื่องหนึ่ง ซึ่งใช้คืนไม่ยาก ในช่ว
