่านมา ซึ่งถือว่าเป็นการใช้จ่ายที่มากเกินไปแล้ว
นางต้องเปลี่ยนวิธีเสียแล้ว
ในเมื่อตอนนี้ซย่าหย่าอวิ๋นคิดหาวิธีได้ นางย่อมต้องการถ่ายทอดข่าวดีนี้ออกไป
นางให้บ่าวรับใช้ลงไปประกาศเรื่องนี้
ต้องบอกว่ามันได้ผลดีจริงๆ
หลายคนดูมีความสุข
เพียงแต่ว่าถึงแม้ในหมู่วัยรุ่นเหล่านี้จะมีบางคนที่มีความเคารพในตนเองสูง แต่ก็มีบางคนที่โลภมากไม่รู้จะพอเช่นกัน
เดิมทีพวกเขารู้สึกว่าที่แม่นางซย่าผู้นี้ดีต่อพวกเขานั้นมีอะไรไม่ชอบมาพากล แต่เมื่อได้ยินได้ฟังคำเหล่านี้ พวกเขาก็มองไปยังชั้นบนทันทีก่อนจะเอ่ยถามหยั่งเชิง “พวกเราจะเป็นเด็กฝึกงานได้จริงหรือ แม่นางซย่าอาหารที่ร้านนี้อร่อยดีจริงๆ ถ้าหากข้าได้กินแบบนี้ทุกวันก็คงดี ท่านจะช่วยจัดการฝากฝังให้ข้าเป็นศิษย์ของพ่อครัวได้หรือไม่”
ซย่าหย่าอวิ๋นหน้านิ่วคิ้วขมวดทันทีก่อนจะหันไปมองผู้ดูแลร้าน
สีหน้าของผู้ดูแลร้านเปลี่ยนไปอย่างมาก “แม่นางซย่า พ่อครัวของเราได้รับการว่าจ้างด้วยเงินจำนวนมาก และทักษะของเขาจะถ่ายทอดให้ลูกหลานเท่านั้น ไม่ถ่ายทอดให้คนนอก!”
หากพ่อครัวเต็มใจที่จะสอนคนนอกจริงๆ เขาก็คงให้ลูกหลานของตนเองไปติดตามเรียนรู้แล้ว ไม่ต้องรอให้ถึงคนอื่นหรอก?!
ซย่าหย่าอวิ๋นขมวดคิ้ว “ก็แค่อาหารไม่กี่จาน เหตุใดถึงเรียนไม่ได้เล่า หากทุกคนเก็บงำทักษะของตนไว้ไม่ยอมถ่ายทอดให้คนนอก เช่นนั้นแล้วอาหารอร่อยบางอย่างก็อาจจะไม่ได้รับการถ่ายทอดและสูญหายไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือ”
พวกพ่อ
