ครัวที่อยู่ในบ้านของนางต่างก็ต้องเรียนรู้ทักษะต่างๆ ไปทั่วเหมือนกันนี่?
ผู้ดูแลร้านสีหน้าอมทุกข์ “ไม่ได้จริงๆ…”
การถ่ายทอดทักษะเช่นนี้เป็นเรื่องที่พิถีพิถันจุกจิกมากจริงๆ
กรณีที่มีการถ่ายทอดทักษะให้คนนอกก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีเลย แต่โดยทั่วไปแล้วมักจะเป็นเพราะพ่อครัวใหญ่ไม่มีทายาทรุ่นหลังมาสืบทอดแล้ว หรือไม่ก็เห็นคนรุ่นใหม่ที่มีคุณสมบัติและพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมจนสามารถส่งต่อสูตรของตัวเองให้โด่งดังต่อไปได้ พวกเขาจึงจะรับเป็นศิษย์
จะให้รับศิษย์ลวกๆ ได้อย่างไร!
“เจ้าให้พ่อครัวออกมาหน่อย ข้าจะพูดกับเขาเอง” ซย่าหย่าอวิ๋นเอ่ยตรงไปตรงมา
ผู้ดูแลร้านยิ้มไม่ออกแล้วในเวลานี้
แต่เขาจะไม่ให้เกียรตินางก็ไม่ได้อีกจึงได้แต่ให้เสี่ยวเอ้อร์ไปตามคนมา
เสี่ยวเอ้อร์บอกเรื่องนี้กับพ่อครัวก่อน และเมื่อพ่อครัวได้ยินก็โกรธมากเช่นกัน
“หากเจ้าแสดงความโกรธออกมาในที่ส่วนตัวก็ไม่เป็นไร แต่อย่าได้ทำแบบนี้ต่อหน้าแม่นางซย่า ข้าได้ยินมาว่าแม่นางซย่ามีเดิมพันกับคนอื่น จึงต้องทำให้วัยรุ่นห้าสิบคนนี้รู้สึกซาบซึ้งขอบคุณนาง ข้าดูๆ แล้วเด็กพวกนี้ไม่ได้มีพื้นเพอะไร อย่างมากเจ้าก็กัดฟันยอมๆ ไป เด็กฝึกงานนี่นะ เจ้าก็จะต้องสอนทักษะพื้นฐานบางอย่างอยู่แล้ว ก็ให้คนพวกนี้ทำงานจิปาถะที่ท้ายครัว! พอผ่านไปสักพัก แม่นางซย่าไม่ได้สนใจอะไรแล้ว เจ้าค่อยไล่พวกเขาออกไปก็ได้แล้ว!” เสี่ยวเอ้อร์รีบโน้มน้าว
พ่อครัวขบเขี้ยวเคี้ยวฟันและรู้สึกไร้ประโย
