ค่สองคน มากกว่านี้คงรับไว้ไม่ได้แล้ว ไม่สู้แม่นางซย่าลองไปถามที่ร้านอาหารอื่นดูอีกจะดีกว่า”
ซย่าหย่าอวิ๋นก็รู้สึกว่านางไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผลเช่นกัน
จึงได้พยักหน้าตกลง
ทันทีที่นางเอ่ยถามร้านอาหารอื่นๆ อีกสี่ห้าร้านบนถนนก็ตกลงเช่นกัน
นอกจากร้านอาหารแล้วซย่าหย่าอวิ๋นยังขอให้คนในจวนหาร้านยาและยัดคนเข้าไปกว่าสิบคน
มีเด็กวัยรุ่นบางคนที่รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะสม ดังนั้นจึงได้แต่ต้องให้พวกเขาทำงานใช้แรง แต่ซย่าหย่าอวิ๋นก็ยังไม่ค่อยยินดีนัก
ทำงานใช้แรงนั้นเหนื่อยมากและไม่เหมาะสม เมื่อถึงเวลานั้นหากพวกเขารู้สึกว่านางจิตใจไม่ดีพอจะทำอย่างไร
หลังจากโน้มน้าวอยู่หนึ่งรอบ
หลังจากการโน้มน้าวใจดังกล่าว ในที่สุดก็มีเด็กเพียงเจ็ดคนจากห้าสิบคนที่ยืนกรานจะทำงานใช้แรงตามที่ทางการจัดการ
ที่เหลือก็กลายเป็นเด็กประถม ซึ่งบางคนไปเรียนทอผ้าและย้อมผ้า บางคนไปเรียนทำเครื่องปรุงรสและแป้ง และยังมีร้านขายยา ช่างไม้ เครื่องปั้นดินเผา และเครื่องโลหะ ซึ่งค่อนข้างครบถ้วน
ส่วนเด็กชายที่ต้องการใช้แรงงานทั้งเจ็ด…
ซย่าหย่าอวิ๋นแทบจะไม่สามารถยับยั้งอารมณ์ความปรารถนาดีของนางเอาไว้ได้
นางอยากจะเปลี่ยนคนจริงๆ
ทำงานหนักไปก็ไม่มีอนาคต และพวกเขาจะโทษนางในที่สุด
หลู่หลินเป็นหนึ่งในเจ็ดคนที่ทำงานใช้แรงงาน เขาไม่พูดมากและดูทึ่มทื่อน่าเบื่อมาก อีกหกคนก็ไม่ต่างจากเขามากนัก
“พวกเจ้าตัดสินใจดีแล้วหรือ หากเป็นเด็กฝึกงาน พวกเจ้าก็จะสามารถอย
