ู่ในเมืองหลวงได้ พวกเขาจะให้อาหารและที่พักพิง หลังจากฝึกงานไม่กี่ปีแล้ว วันดีๆ ก็จะมาถึง เหมือนกับพ่อครัวใหญ่คนนั้นที่หาเงินได้เดือนละตั้งหลายตำลึง!” ซย่าหย่าอวิ๋นออกหน้าพูดด้วยตัวเอง
“แม่นางซย่า ขอบคุณสำหรับของที่ท่านมอบให้พวกเรา เพียงแต่…ตอนนี้พวกเราทำงานใช้แรงก็ดีอยู่” หนึ่งในนั้นกล่าว
“หรือพวกเจ้าคิดว่าจะสามารถหาเงินได้จากการทำงานใช้แรง จึงไม่สนใจที่จะเป็นเด็กฝึกงาน?” ซย่าหย่าอวิ๋นไม่พอใจ คนพวกนี้ไม่มองการณ์ไกลเอาเสียเลย!
“ในเมื่อพวกเจ้าไม่เต็มใจ เช่นนั้น…ข้าจะเอาชื่อพวกเจ้าออกจากรายชื่อหาสิบคนนี้ก็แล้วกัน ต่อไปถ้าพวกเจ้ามีชีวิตที่ไม่ดีนั่นก็เป็นเพราะพวกเจ้าไม่รักดีเอง” ซย่าหย่าอวิ๋นพูดออกมาประโยคหนึ่งแล้วก็จากไป
นอกเมืองมีผู้ประสบภัยมากมาย หาคนมาเพิ่มเติมไม่กี่คนง่ายจะตาย
หลู่หลินแค่นเสียงเยาะ
แม่นางซย่าผู้นี้เห็นพวกเขาเป็นของเล่นจริงๆ
ใครบ้างจะไม่ต้องการเป็นเด็กฝึกงาน
แต่เขาไม่ได้โง่ คนที่รับเด็กฝึกงานพวกนั้นแค่ดูก็รู้ว่าถูกบังคับจนหมดหนทาง ต่อให้ตอนนี้พวกเขาได้ในสิ่งที่ต้องการแต่ต่อไปก็จะถูกไล่ออกมาอยู่ดี
ความเป็นไปได้ที่จะได้อยู่ต่อ…อาจจะมี แต่ต้องต่ำมากๆ แน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่ต้องการรับทานของแม่นางซย่าผู้นี้
สายตาของนางทิ่มแทงมากเหมือนกำลังมองสัตว์ที่ไม่เชื่อฟัง ทั้งที่เห็นอยู่ชัดๆ ว่ากำลังยิ้ม แต่กลับไม่อบอุ่นเลยสักนิด
“หลู่หลิน เจ้าฉลาดขนาดนี้ก็น่าจะไปเป็นเด็กฝึกงาน
