งเชื้อโรคกระนั้น พริบตาที่นางส่งขนมเสร็จนางก็ชักมือกลับทันที
นางจะกลั้นหายใจ นางจะเลือกแล้วเลือกอีก ราวกับว่าพวกเขาเป็น…สัตว์
แต่พวกเขาเป็นคนนะ?
ขนมสวยงามก็แสนอร่อย ครั้งแรกเขาเคยได้ชิมแล้ว แต่ครั้งที่สอง…คนที่ได้รับการคัดเลือกทั้งหมดตกเป็นเป้าหมายของพวกอันธพาลเหล่านั้น ต้องยินยอมมอบของทั้งหมดที่ได้รับบริจาคมาให้พวกมันไปแต่โดยดี
ในขณะนั้นจู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าตนเองกลายเป็นขอทาน กระทั่งเลวร้ายยิ่งกว่าขอทานเสียอีก
ทั้งที่กว่าครึ่งปีที่ผ่านมาเขาเป็นพลเมืองดีคนหนึ่ง เขามีพ่อแม่ปู่ย่าและน้องสาว
แต่ตอนนี้เขากลับไม่เหลือใครเลยสักคน
เขาควรจะขอบคุณที่เด็กสาวคนส่งของอร่อยมาให้โดยไม่มีเหตุผลทั้งยังไม่ได้เป็นญาติสนิทชิดเชื้อ เขาควรรู้สึกซาบซึ้งและจดจำไว้ในใจ
แต่ทว่าเขากลับรู้สึกไม่เต็มใจ
“ท่านย่า จู่ๆ ข้าก็รู้สึกเกลียดพวกเขามาก”
พวกที่เสแสร้งแกล้งทำพวกนั้น
พวกที่สูงส่งพวกนั้น
ร่างไร้ชีวิตที่นอนแน่นิ่งอยู่ได้ตอบคำเขา ชายชราที่ลอยอยู่ในอากาศจ้องไปที่หลานชายที่ยังมีชีวิตอยู่ของเขาอย่างว่างเปล่า หญิงชราที่ล่องลอยอยู่กลางอากาศจ้องมองหลานชายที่ยังมีชีวิตของนางด้วยสายตาว่างเปล่า
…
วันรุ่งขึ้นบรรยากาศนอกเมืองเปลี่ยนไปจริงๆ
เรื่องที่พวกอันธพาลได้ปล้นชิงเอาสิ่งของของพวกผู้ประสบภัยเป็นที่รู้กันทั่วแล้วในเวลานี้ เมื่อนึกถึงผู้ประสบภัยที่ไร้ที่พึ่งพา แล้วยังจะต้องมาพบเจออันธพาลเลวทรามพวกนั้นอีก บรรดาครอบครัวผ
