ฉู่เจี้ยนคนนี้ก็ยังชอบรังแกข้าด้วย เขาฟ้องอาจารย์เซียวตั้งหลายครั้งว่าข้าทำผิด! เพราะเขาข้าเลยโดนอาจารย์เซียวอัดตั้งสองสามครั้ง!” เซี่ยผิงไหวเอ่ยด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อคนที่มาจากไปแล้ว
พี่หญิงใหญ่จะเห็นคนอื่นดีกว่าเขาได้อย่างไร!
“เช่นนั้นแล้วเจ้าลองบอกข้ามาดีๆ สิว่าเขาพูดอะไรไม่ดีเกี่ยวกับเจ้าต่อหน้าอาจารย์เซียว หากมันเป็นความผิดของเขา ข้าจะพาบ่าวรับใช้ไปจัดการเขาทันที” เซี่ยเฉียวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ครั้งแรก เขาเอาเรื่องภาพวาดลามกของข้าไปบอกอาจารย์เซียว! ครั้งที่สอง เขาบอกอาจารย์เซียวว่าในกองการบ้านของข้ามีคนช่วยเขียนด้วย ยังมีอีกครั้งที่เขาฟ้องอาจารย์เซียวว่าข้าแอบดึงหนามออกจากไม้บรรทัดหนาม! ทั้งที่จริงแล้วข้าไม่ได้ทำ มันดึงไม่ออก!” เซี่ยผิงไหวโกรธมาก
“มันเป็นความผิดของเจ้าไม่ใช่หรือ หากเจ้ากราบอาจารย์สำเร็จ เขาก็เป็นศิษย์พี่ของเจ้าแล้ว การแนะนำสั่งสอนศิษย์น้องในฐานะที่เขาเป็นศิษย์พี่ก็สมควรแล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างเป็นเหตุเป็นผล
เขายังกล้าดึงหนามออกจากไม้บรรทัดของอาจารย์?
สมควรโดน!
“แต่เขาแย่งหยกขาวของข้าไปถึงได้กราบอาจารย์ได้นะ!” เซี่ยผิงไหวยิ่งรู้สึกไม่พอใจเมื่อรึกถึงเรื่องนี้
คนนอกต่างก็พูดกันว่าเขาเป็นวิญญูชน วิญญูชนที่ไหนกันที่ทำเรื่องแบบนี้!
“ตอนที่ฉู่เจี้ยนเพิ่งมาก็อาจจะมีข้อบกพร่องบ้าง ข้อบกพร่องเล็กน้อยเหล่านี้อาจารย์เซียวจะสอนเขาเอง แต่เจ้าลองคิดดูให้ดี หากเจ้าคิดอยากจะกิ
