ึกตื่นเต้นขึ้นมา
พอตกเย็นเซี่ยซีก็กลับมาจากสำนักศึกษา นางกลับมาพร้อมกับสิ่งของมากมายไม่ต่างกัน ใบหน้าของนางตึงเครียดดูเหมือนกำลังสับสนอย่างยิ่ง
“ซีเอ๋อร์ ขนมมากมายขนาดนี้ข้ากินไม่หมดหรอก มาแบ่งไปกินสิ” เซี่ยผิงไหวเอ่ยโม้
เซี่ยซีสั่นศีรษะ “ข้าก็มี”
หลังจากที่นางพูดจบพ่อบ้านก็ขนของลงมาจากรถม้าพอดี
ใช่ว่าจะเป็นอาหารราคาแพงเป็นพิเศษ เพียงแต่นางไม่เคยได้รับของขวัญพวกนี้มาก่อน
“ครอบครัวของพวกลืมตาอ้าปากได้แล้วสินะ! หากข้ารู้ว่าจะเป็นอย่างนี้ ข้าจะทนอยู่ตรงนั้นให้นานกว่านี้อีกหน่อย ให้ถูกทุบตีทั้งวันก็ยังได้!” เซี่ยผิงไหวเอ่ยอย่างตื่นเต้น
เขามีความอดทนสูง!
ทุกครั้งที่พี่ชายใหญ่ลงไม้ลงมือจะโหดมาก เจ็บกว่าอันธพาลพวกนั้นทุบตีมาก แต่ตอนที่พี่ชายใหญ่ลงมือจะไม่ให้โดนหน้าเขาเท่านั้น
“พวกเขาบอกว่าเข้าใจครอบครัวของพวกเราผิดไปแล้ว ขอโทษ และให้ของกินข้ามา แต่…พวกเขาไม่ยอมให้ข้าช่วย ข้าหาถั่วเงินไม่ได้แล้ว” เซี่ยซีมีสีหน้าขมขื่น
เซี่ยเฉียวรู้สึกสับสนทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น
เด็กโง่คนนี้เห็นการทำธุระให้คนอื่นในสำนักศึกษาเหมือนกับการได้กินขนมหวาน
ตอนนี้คนพวกนั้นมองนางเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์จริงๆ แล้ว และให้ความเคารพต่อนาง ดังนั้นจะไม่อาจที่จะใช้นางทำงานได้อีกต่อไป เซี่ยซีจึงไม่อาจจะหาถั่วเงินได้อีก
“ซีเอ๋อร์ต้องการหาเงิน?” เซี่ยเฉียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ต่อไปหากเจ้าจะช่วยข้าทำงานบางอย่าง และข้าจะจ่ายเงินให้เ
