จ้า เป็นอย่างไร”
“ไม่ได้ เงินของพี่หญิงข้าจะรับมาได้อย่างไร” เซี่ยซีส่ายศีรษะ
“แล้วของข้าเล่า!” เซี่ยผิงไหวอึ้งไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยิน
ปกติหากเขาใช้ให้เซี่ยซีทำอะไรก็ต้องจ่ายเหรียญทองแดงให้แก่นาง
เซี่ยซีไม่ได้พูดอะไรอีก
พี่รองมีเงิน ก่อนหน้านี้ท่านแม่…หลูซื่อจะชดเชยให้เขาอยู่เสมอ
พี่หญิงใหญ่…นางอ่อนโยนยิ่งกว่าท่านแม่อีก นางไม่เหมือนคนอื่น
“หากเจ้าไม่รับเงิน เช่นนั้นแล้วข้าคงจะต้องขอให้คนอื่นทำ…” เซี่ยเฉียวถอนหายใจด้วยท่าทางแสนเสียดาย
เซี่ยซีได้ยินเช่นนั้นก็ลังเลเล็กน้อย
นางอยากหาเงิน
“ก็ได้” ดวงตาเซี่ยซีเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย และคาดหวังรอคอยอย่างยิ่ง
น้องสาวคนนี้ก็น่ารักไปอีกแบบ
ขณะที่ตระกูลเซี่ยกำลังมีความสุข อย่างไรก็ตามข่าวพวกนี้ก็ลอยมาเข้าหูซย่าหย่าอวิ๋นเช่นกัน
นางไม่เชื่อเรื่องที่บ่าวรับใช้รายงานจนถึงขนาดคิดว่ามันน่าขบขัน “พวกเขาคิดว่าตระกูลเซี่ยมีจิตใจดี?! พวกตระกูลเซี่ยนั่นเป็นโจรมาก่อนนะ ก่อนหน้านี้ก็เคยปล้นชิงของของคนอื่น!”
“เพราะแม่นางเซี่ยบอกว่านางต้องการออกหน้าแทนชาวบ้าน ให้ใต้เท้าเซี่ยยื่นฎีกาทวงความยุติธรรมให้กับชาวบ้าน กระทั่งเชิญรัชทายาทให้มาจับพวกอันธพาล ดังนั้น…พวกผู้ประสบภัยเหล่านั้นจึงคิดว่าแม่นางเซี่ยเป็น…คนดี” บ่าวรับใช้เอ่ยด้วยความประหม่า
ไม่ใช่แค่คนดีเท่านั้น? ผู้ประสบภัยข้างนอกต่างก็พูดกันว่านางเป็นเซียนมาจากสวรรค์!
ซย่าหย่าอวิ๋นกำหมัดของนาง
โอกาสที่ยิ่งให
