ขา เหตุผลข้อแรกก็คือนิสัยที่มุทะลุดุดันของเขา ส่วนข้อสองก็คือเขามีคนหนุนหลังนั่นเอง
ก่อนหน้านี้คนหนุนหลังเขาคือราชครู แต่ตั้งแต่ที่รัชทายาทมาแล้ว ทุกครั้งรัชทายาทก็จะให้เขาติดตามไปด้วย เรียกง่ายๆ ว่าแทบไม่ห่างกัน ดังนั้นผู้หนุนหลังของเขาจึงเปลี่ยนไปอีกแล้ว
ดังนั้นแม้เขาจะโดดงานจากไปก็ไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขา
ถือเสียว่าเขาออกไปทำงานแค่นั้น
จ้าวเสวียนจิ่งพาองครักษ์ตรงดิ่งไปที่ร้านยาทันที ทันทีที่เขาไปถึงร้านยาก็ได้เห็นรถม้าที่มีสัญลักษณ์ของตระกูลเซี่ยแขวนอยู่ที่ประตูจริงๆ หัวใจเขาก็รู้สึกเย็นเยียบขึ้นมาทันทีก่อนจะรีบรุดเข้าไปข้างใน
แล้วเขาก็หยุดฝีเท้าอยู่กับที่
เซี่ยเฉียว…
เสื้อผ้านางก็เรียบร้อย ใบหน้าก็ขาวสะอาด เส้นผมยิ่งไม่มียุ่งเหยิงเลยแม้แต่น้อย มีแต่มือ…ที่ดูเขียวๆ แดงๆ แปลกๆ
คนอื่นๆ รอบตัวนางดูน่าอนาถเล็กน้อย โดยเฉพาะเซี่ยผิงไหวที่มีใบหน้าปูดบวมและไร้ชีวิตชีวา
จ้าวเสวียนจิ่งไม่ได้เดินเข้าไปต่อ แต่เขาหันหลังกลับและจากไป
“พี่หญิง เมื่อครู่นี้มันรัชทายาทไม่ใช่หรือ…” อาการปูดบวมของเซี่ยผิงไหวตอนนี้ดูรุนแรงขึ้นมาเดิมเล็กน้อยจึงพูดไม่ค่อยชัด
“ใช่” เซี่ยเฉียวพยักหน้า “รัชทายาทมาแล้ว พี่ใหญ่ก็อาจจะมาถึงเร็วๆ นี้แล้ว จำสิ่งที่ข้าสอนเจ้าไว้ว่าต้องร้องไห้ให้หนัก แสดงความอ่อนโยนอย่างลูกผู้ชายและความคับข้องใจออกมา คิดถึงคนที่ถูกทุบตีจนตายนั่นเอาไว้ หากเจ้าทำได้ดี ก็จะสามารถล้างแค้นและระบายควา
