รให้เจ้าเอง” เซี่ยเฉียวเอ่ยเพียงแค่นั้น
“จริงหรือ” เซี่ยผิงไหวคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในเมื่อพี่หญิงใหญ่พูดอย่างนั้นแล้ว เช่นนั้น…
แม้ว่าเขาจะโดดเรียน แต่ท่านพ่อและพี่ชายใหญ่ของเขาก็จะไม่ลงโทษเขา อย่ามากเขาก็แค่โดนอาจารย์เซียวอัดเท่านั้น!
อันที่จริงบัณฑิตเฒ่าผู้นั้นตีไม่เจ็บเลยสักนิด เขาไม่กล้าแม้แต่จะใช้แรงด้วยซ้ำ ดีแต่พูดพล่ามอย่างกับผู้หญิง ไร้ประโยชน์สิ้นดี
เซี่ยผิงไหวหัวเราะชอบใจทันที “ไป ข้าจะไปกับท่านด้วย จะขึ้นเขาลงห้วย แค่ท่านเรียกหาข้าก็พอ ข้าขยันมากนะ!”
เซี่ยเฉียวยิ้มน้อยๆ ให้เขา
เซี่ยผิงไหวรู้สึกสบายอกสบายใจขึ้นมาในทันที
เขายังหันไปมองเด็กน้อยเซี่ยซีด้วยท่าทางเสียดายแทน ปกติแล้วนางจะอยู่แต่ในสำนักศึกษาเท่านั้น ไม่รู้จักออกออกไปหาความสนุกบ้างเลย
สายตาของเซี่ยซีดูเฉื่อยชาเล็กน้อย ดูไม่ยินดียินร้ายใดๆ เซี่ยเฉียวจึงเอ่ยถาม “ทำไมซีเอ๋อร์ไม่อยากไปหรือ”
เด็กๆ ก็น่าจะชอบออกไปเที่ยวเล่นนี่?
“มันต้องใช้เงิน” เซี่ยซีหวงแหนคำพูดของนาง ทั้งยังขมวดคิ้วราวกับว่ากำลังคิดถึงบางสิ่งที่ทำให้นางยอมรับไม่ได้อย่างยิ่ง
“ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องออกเงินหรอก” เซี่ยเฉียวหลุดหัวเราะออกมา
“ไปสำนักศึกษา หาถั่วเงิน” เซี่ยซีเอ่ยจริงจัง
“…” เซี่ยเฉียวพูดหมดคำพูดไปในทันที
เซี่ยซีมีกฎเกณฑ์ของตัวเองในการหาถั่วเงิน หากนางออกจากสถานศึกษาแล้วหาเงินไม่ได้ นั่นก็คือการขาดทุนแล้ว…
นางรักเงินมากตั้งแต่อายุยังน้อยเช่นนี
