หนิวซานได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกชื่นใจ “เด็กดี หากเจ้าถูกรังแกก็ให้บ่าวรับใช้พวกนี้สู้กลับไปเลย! สถานะครอบครัวของเราไม่สูงก็จริงแต่ก็ยังมีราชครูคอยคุ้มหัวเราอยู่ หากยังมีราชครูอยู่ครอบครัวของเราจะมีที่ยืนในเมืองหลวงอย่างแน่นอน!”
เซี่ยเฉียวหัวเราะหึๆ
เท่าที่นางรู้ราชครูก็อายุอานามตั้งขนาดนี้แล้ว เขาอาจจะตายลงเมื่อไรก็ได้
หากจะให้พึ่งราชครู ไม่สู้นางพึ่งตัวเองจะดีกว่า
“วันนี้พวกเจ้าสองคนจะออกไปกับข้าหรือไม่” เซี่ยเฉียวถามเซี่ยผิงไหวและเซี่ยซี “ข้าจะให้คนไปแจ้งลาที่สำนักศึกษา”
เซี่ยซีส่ายหน้า
แต่เซี่ยผิงไหวกลับสนใจมากและรีบตอบตกลงทันที “ตกลงพี่หญิงใหญ่ ทว่าจะลาข้าต้องไปหาอาจารย์เซียว ตาเฒ่านั่นไม่ยอมรับข้าเป็นศิษย์ แต่กลับใช้ข้าทั้งวัน ตอนนี้เขายังโยกย้ายให้ข้าไปอยู่เรือนของเขาเพื่อทำหน้าที่ฝนหมึกแล้วด้วย…”
เมื่อพูดถึงตรงนี้เซี่ยผิงไหวก็ห่อเหี่ยวและแกว่งเท้าไปมาบนพื้น “เขาเป็นคนหัวโบราณที่สุด จะต้องไม่ยอมให้ข้าลาเป็นแน่ เฮ้อ…”
ตาเฒ่าเซียวร้ายกาจมาก!
ตอนที่เขาอยู่ในสำนักศึกษา ทั้งเช้าบ่ายเขาต้องคอยทำงานอยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา เขาต้องทำทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นวิ่งทำธุระหรือคัดลอกหนังสือ หากเขาไม่พอใจขึ้นมาก็จะเอาไม้บรรทัดหนามออกมา!
เขาทำจริง!
จนตอนนี้อาการบาดเจ็บที่น่องของเขาก็ยังไม่หายดีเลย!
ตอนที่ 294 ไม่ได้คิดจะเลี้ยง!
เซี่ยผิงไหวก้มหน้าลงอย่างน่าสงสาร
“จะไปหรือไม่ ที่สำนักศึกษาข้าจะจัดกา
