ารบ้านก็ยังต้องทำส่งอาจารย์ กระทั่งเวลามีสอบก็ยังต้องเข้าสอบด้วย
เมื่อถึงตอนเที่ยงเซี่ยเฉียวหลบสายตาของผู้คนไปยังเรือนตะวันออก
รัชทายาทไม่ได้อยู่ในสำนักศึกษา แต่เขาทิ้งองครักษ์เอาไว้ที่นี่ เซี่ยเฉียวส่งมอบสมุดเล่มเล็กๆ ที่นางบันทึกไว้ตอนที่อยู่ในวังตะวันออกก่อนหน้านี้ให้เขา
ในนั้นมีภาพวาดและคำอธิบายซึ่งช่วยให้เข้าใจได้ นอกจากนั้นแล้วยังมีภาพเหมือนวิญญาณสาวในชุดชาววังอีกด้วย รัชทายาทจะได้ช่วยนางตามหาคนง่ายๆ
เซี่ยเฉียวอยากจะอยู่ในสำนักศึกษาให้นานกว่านี้ แต่นางมีเรื่องที่ต้องทำอีกมากจึงได้จากไปในตอนบ่าย
ซย่าหย่าอวิ๋นเองก็ออกไปตั้งนานแล้ว
เซี่ยเฉียวไม่ได้รีบออกไปนอกเมือง แต่นางกลับไปที่หอส่องชะตา
ผู้ดูแลแซ่ฉังรู้จักแต่โม่ชูเซิง แต่เขาก็รู้ว่าโม่ชูเชิงมีรุ่นน้องที่ปกป้องดูแลอยู่เป็นอย่างดีคือ ‘แม่นางเซี่ย’ ดังนั้นทันทีที่เซี่ยเฉียวมาถึงผู้ดูแลร้านก็ยกชาและของว่างมาและดูแลนางเป็นอย่างดี
“ปรมาจารย์โม่ให้ข้าเอายันต์มาส่ง”เซี่ยเฉียวหยิบของปึกหนึ่งออกมาจากย่ามสะพาย
ผู้ดูแลร้านรับไว้อย่างยินดีปรีดา “ขอบคุณแม่นางเซี่ยอย่างยิ่งที่นำมาให้ ข้าน้อยกำลังกังวลใจอยู่พอดี หลายวันมานี้ของขาดตลอด มีลูกค้าหลายท่านเข้ามาแล้วก็ต้องกลับออกไปด้วยความผิดหวัง”
เซี่ยเฉียวเหลือบมองก็พบว่ายันต์ศิลปะวิชาการที่นางเพิ่งเติมไปก็หมดอีกแล้ว
“ยันต์ศิลปะวิชาการขายดีอย่างนี้เลย” เซี่ยเฉียวเอ่ย
“ใช่ขอรับ แต่คราวนี้เป็นท่าน
