อาจารย์เซียวที่เหมาไปทั้งหมด เขามือเติบทีเดียว” ผู้ดูแลเอ่ย
เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว “ไม่ได้ คราวหน้าหากเขามา ขายให้เขาได้ไม่เกินสามแผ่นเท่านั้น”
ผู้ดูแลชะงักไปทันที
ดูเหมือนว่าแม่นางเซี่ยผู้นี้ไม่น่าจะมายุ่งวุ่นวายเรื่องภายในหอส่องชะตานี้ได้นะ? ทว่า…แม่นางเซี่ยผู้นี้ก็อาจจะได้พูดคุยกับท่านเจ้าของร้าน ดังนั้นปฏิกิริยาตอบสนองของผู้ดูแลหลังผ่านไปครู่หนึ่งจึงเป็นการพยักหน้าทันที “ขอรับ”
“ผู้ดูแลฉัง ท่านรู้เรื่องผู้ประสบภัยนอกเมืองบ้างหรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม
“ผู้ประสบภัย? พวกที่เพิ่งมานั่นน่ะหรือ” ผู้ดูแลทำหน้าสงสัย “ข้าได้ยินมาว่าเกิดมีหนูระบาดในพื้นที่หนึ่งตอนหน้าร้อน หนูพวกนั้นตัวใหญ่มากเท่ากับแขน น่ากลัวมากทีเดียว ว่ากันว่ามันทำลายเสบียงอาหารจนเสียหายหมด และก็ยังมีบางคนที่ถูกหนูกัดตาย…”
เซี่ยเฉียวหน้านิ่วคิ้วขมวด
“แต่พื้นที่ที่ถูกหนูรบกวนในครั้งนี้ไม่ได้ใหญ่มาก และมีเพียงสามหรือสองเมืองที่ได้รับผลกระทบเท่านั้น ชาวบ้านที่พอจะหลบซ่อนได้ก็หลบซ่อนกันหมดแล้ว ตอนนี้ก็เข้าสู่ฤดูหนาวอีกครั้ง หนูพวกนั้นน่าจะทั้งหนาวและหิว ก็น่าจะตายไปบ้างพอสมควรแล้ว เพียงแต่ว่าการเดินทางในฤดูหนาวนี้เป็นเรื่องยาก แม้พวกผู้ประสบภัยจะต้องการเดินกลับบ้าน ส่วนใหญ่ก็ต้องรอจนถึงต้นฤดูใบไม้ผลิจึงจะออกเดินทางได้” ผู้ดูแลเอ่ย
ตอนที่ 290 ฉากภัยพิบัติ
เมื่อเซี่ยเฉียวได้ฟังที่ผู้ดูแลพูดก็เข้าใจขึ้นมาก
ผู้ดูแลฉังมองเด็กสาวแ
