ือจะหักอยู่แล้ว
เงินที่นางได้จากการตรากตรำทำงานหนัก นึกจะหักก็หักไปเสียง่ายๆ!
สายตาที่ดื้อรั้นของเซี่ยเฉียวมองจนอาจารย์รู้สึกละอายใจ
“เรื่องนั้น…เกรงว่าคงจะไม่ได้ เพราะนี่ก็คิดราคาพิเศษให้เจ้าแล้ว อีกอย่างดอกไม้พวกนี้ก็…เป็นของอาจารย์ซัง เขาออกไปพเนจรแล้ว ก่อนจะออกเดินทางได้สั่งเอาไว้เป็นพิเศษด้วยว่า ไม่ว่าดอกไม้พวกนี้จะเป็นหรือตายก็ต้องอยู่ในเรือนของเขา หากยังอยู่ดีก็ดูแลต่อไป หากตายแล้วก็ให้ตากแห้งไว้ พอเขากลับมาจะตรวจสอบให้ละเอียดอีกที สำนักศึกษายังต้องรับผิดชอบเรื่องนี้แทนเจ้าด้วย มิฉะนั้นหากอาจารย์ซังรู้ว่าเจ้าเป็นคนทำลายดอกไม้ของเขา…”
อาจารย์ท่านนี้หัวเราะเบาๆ “เขารักดอกไม้เท่าชีวิต และจะฆ่าเจ้าได้”
“…” เซี่ยเฉียวเจ็บปวดใจไปพักหนึ่ง นางครุ่นคิดก่อนจะเอ่ย “ข้าอยากจะไปดู หากข้าดูแลจนมันฟื้นขึ้นมาได้…ก็ไม่ต้องหักเงินแล้ว?”
อาจารย์มองนางด้วยความประหลาดใจ “ใช่”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ขอให้อาจารย์ให้เวลาข้าอีกสักหน่อย ท่านเก็บถั่วเงินไว้ให้ข้าก่อนชั่วคราว หากข้าทำให้ดอกไม้ฟื้นกลับคืนมาได้ทั้งหมดแล้วค่อยให้ข้า” เซี่ยเฉียวรีบเอ่ย
เมื่อได้ยินเช่นนั้นอาจารย์ก็ตอบตกลงอย่างอารมณ์ดี
กู้ชีวิตดอกไม้พวกนั้น?
เป็นไปไม่ได้แน่นอน
เขาไปดูมาแล้วและพบว่าลำต้นของดอกไม้หักหมดแล้ว มีแต่ความยุ่งเหยิง โชคดีที่ปกป้องรากเอาไว้ได้จึงอยู่ต่อมาได้นานหลายวันขนาดนี้
แต่เมื่อมองดูใบไม้เริ่มกลายเป็นสีเหลืองและเหี่
