่สนใจอะไรทั้งนั้น นึกจะพูดอะไรก็พูด เขาบอกว่าหากจะให้เขาแต่งกับซย่าหย่าอวิ๋นก็ได้ แต่ซย่าหย่าอวิ๋นจะต้องชนะเจ้าให้ได้เสียก่อน” ฉินหลิวเอ่ย
พอพูดจบนางก็รีบลูบหลังไหล่ปรับลมหายใจให้เซี่ยเฉียวทันทีอย่างรู้งาน
เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วมุ่น “ทำไมต้องลากเอาข้ามาเปรียบเทียบด้วย”
“เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้ อาจเป็นเพราะช่วงนี้ซย่าหย่าอวิ๋นคอยเป็นศัตรูกับเจ้าไปทุกที่ เมิ่งจี๋ฟังคงอยากที่จะดูเรื่องสนุก คนคนนี้เดิมทีก็มีนิสัยเช่นนี้อยู่แล้ว ใครบ้างในสำนักศึกษาที่จะกล้ายั่วยุเขา” ฉินหลิวทอดถอนใจ
สำหรับเซี่ยเฉียวแล้ว แม้เดิมทีมันจะเป็นการแข่งขันกันอยู่แล้ว แต่คราวนี้หากแพ้ล่ะก็จะยิ่งน่าอับอายขายหน้าขึ้นไปอีก
เซี่ยเฉียวเองก็เคยเห็นเมิ่งจี๋ฟังมาก่อน นางรู้ว่าคนคนนี้…เป็นพวกไร้แก่นสารโดยแท้
นิสัยไม่ยอมแพ้ใคร ไม่น่ายุ่งด้วยยิ่งนัก
“แข่งก็แข่ง เดิมทีก็ตกลงกันไว้อยู่แล้ว ส่วนเรื่องการแต่งงานของพวกเขา ข้าไม่ยุ่งเกี่ยวด้วย ก็แล้วแต่พวกเขา” เซี่ยเฉียวเอ่ย
“ไม่เหมือนกันหรอก” ฉินหลิวสีหน้ากังวล “ข้าเชื่อว่าเจ้าต้องชนะแน่ๆ แต่เมิ่งจี๋ฟังใช้ถั่วเงินหนึ่งหมื่นเมล็ดเพื่อเรียกร้องให้สำนักศึกษาจัดการให้พวกเจ้าทั้งสองคนแข่งขันกันตัวต่อตัวด้วยการทำกุศล แต่ไม่ใช่แค่การบริจาคถั่วเงินห้าร้อยเมล็ดเท่านั้นนะ ยังมีเงื่อนไขอื่นๆ เพิ่มเติมด้วย”
เรื่องนี้ยังไม่ได้ประกาศออกมาให้ทราบโดยทั่วกัน แต่นางมีเส้นสายภายในสำนักศึกษาจึงได้รู้ก่อน
