ได้ที่จะบ่นออกมา
เซี่ยเฉียวมองเซี่ยหนิวซานด้วยแววตาแปลกประหลาด
นางกระแอมไอเบาๆ หนึ่งที่ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเหนื่อยหน่ายใจ “ตอนที่ท่านพ่อเป็นโจร ท่านก็แย่งชิงของของคนอื่นเขามา หากมีคนมาหาท่านเพื่อทวงของถึงบ้าน ท่านจะคืนให้เขาหรือ”
“ไม่คืนแน่อยู่แล้ว ข้าใช้ความสามารถแย่งชิงมาได้ ทำไมจะต้องคืนด้วย!” เซี่ยหนิวซานขึงตาพลางเอ่ย
เซี่ยเฉียวหัวเราะหึๆ “หลูซื่อส่งของให้เขาเองกับมือ ชอบธรรมยิ่งกว่าไปแย่งชิงมาเสียอีก ทำไมต้องคืนด้วย”
“จะเหมือนกันได้อย่างไรเล่า ตอนนั้นข้าเป็นโจร ก็ต้องทำเช่นนั้นอยู่แล้ว! แต่พวกเขาเป็นพี่น้องของข้า ระหว่างพี่น้องทำไมจะต้องแบ่งของข้าของเจ้าด้วย! ในเมื่อข้าต้องการก็ต้องคืนมาสิ!” เซี่ยหนิวซานพูดถึงหลักการของการเป็นโจร
ทันใดนั้นเซี่ยเฉียวก็รู้สึกว่าโชคชะตาอันน่าอนาถของนางนี้อาจจะเป็นเพราะเซี่ยหนิวซานทำเรื่องชั่วมามาก
เซี่ยหมั่งซานและเซี่ยฉงซานไม่ใช่คนดีอะไร แต่ท่านพ่อของนางใช่ว่าจะต่างกัน
พอฟัดพอเหวี่ยงกัน ใครก็อย่าได้หัวเราะเยาะกันเลย
“ท่านพ่อ ตอนที่ท่านยังเป็นโจร ท่านฆ่าคนไปไม่น้อยใช่หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามด้วยความสงสัย
พวกเขาสองคนพ่อลูกไม่เคยเล่าเรื่องราวปล้นชิงของค่ายโจรให้นางฟังทางจัดหมายเลยสักครั้ง ดังนั้นนางจึงไม่ค่อยรู้อะไรมาก
“ก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้นหรอก หากมีคนตายมาก ชาวบ้านก็ต้องร้องเรียนหนัก ทางการก็ต้องมาปราบปราม” เซี่ยหนิวซานตอบอย่างตรงไปตรงมา “บนเขาก็ม
