องมีค่าเช่นนี้ไปแล้ว เขาจะเหลืออะไรเล่า
แต่ตอนนี้หัวใจของเขาก็ราวกับกำลังหลั่งเลือด เขารู้สึกอึดอัดไปทั้งร่าง ของห้าหกหมื่นตำลึงกลับขายได้แค่ห้าหกพันตำลึง!
หากเขามีเงินหลายหมื่นตำลึงเช่นนั้น เขาจะใช้ชีวิตทุกวันนี้ได้อย่างสบายใจมากขนาดไหน!
สองพี่น้องต่างก็มีท่าทางเสียใจที่ทำอย่างนั้น
แต่ไฟโทสะของเซี่ยหนิวซานยิ่งลุกโหม
“พวกเจ้าเป็นพี่น้องของข้า ข้ามีเนื้อกินหนึ่งวัน พวกเจ้าก็ไม่มีวันขาดน้ำแกงให้ดื่ม! แต่ตอนนี้ต้องเอาของพวกนี้คืนมาให้ข้าก่อน บ้านข้าจนจนไม่มีข้าวสารจะกรอกหม้อแล้ว ข้าจะเอาของพวกนี้ไปเลี้ยงดูลูกๆ!” เซี่ยหนิวซานเอ่ยเคร่งขรึมจริงจัง
เซี่ยหมั่งซานและเซี่ยฉงซานกลับไม่เชื่อคำพูดเหล่านี้เลย
ในความคิดของพวกเขาเซี่ยหนิวซานมาเพื่อจับผิดเท่านั้น
จริงสิ ไม่แน่เรื่องพวกนี้ทั้งหมดอาจจะไม่จริงก็ได้ หากของพวกนั้นมีค่ามากมายขนาดนั้น หลูซื่อจะมอบให้พวกเขาทำไม
เขาไม่ต้องการภรรยาแล้ว และเวลานี้ยังถูกเซี่ยเฉียวเป่าหูจนคิดจะเอาของที่เคยให้ไว้คืนโดยไม่ไว้หน้ากันเลยใช่หรือไม่! เฮอะ!
