เซี่ยหนิวซานพึมพำออกมาหลายอย่างทีเดียว
หญิงชราและคนอื่นๆ นั่งไม่ติดเสียแล้ว
“ของพวกนี้…เป็นเงินเท่าไรหรือ” เซี่ยหมั่งซานเอ่ยถามทันที
“ของพวกนี้รวมกันแล้วมีมูลค่าประมาณหกหมื่นตำลึง” เขาไม่ได้ปิดบังคนในครอบครัวของตนเอง
เมื่อเซี่ยหมั่งซานและเซี่ยฉงซานได้ยินเช่นนั้นก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป
หกหมื่นตำลึง?!
พวกเขาเอาของพวกนี้ไปไว้ที่โรงรับจำนำตั้งนานแล้ว และหลายรายการนี้รวมกันมีค่าเพียงห้าหกพันตำลึงเท่านั้น!
พวกเขาถูกหลอกแล้ว?!
“น้องรอง ข้าขอบอกความจริง ครอบครัวเราขาดเงิน เราจึงเอาของพวกนี้ไปจำนำแล้ว และก็ไม่ได้ขายได้เงินมากเท่าไรนัก แค่ห้าหรือหกพันตำลึงเท่านั้น?! เจ้าคำนวณผิดแล้วหรือเปล่า ของพวกนั้นล้วนเป็นของแปลกๆ ไม่มีราคานี่”
“เพราะเป็นของแปลกอย่างไรเล่าจึงมีราคา! มันเป็นของที่ข้าแย่งชิงมาจากค่ายศัตรู สมบัติส่วนตัวของข้าจะไม่มีราคาได้อย่างไร!” เซี่ยหนิวซานตะคอก
สีหน้าเซี่ยหมั่งซานและเซี่ยฉงซานหวาดกลัวสุดขีดทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น
“ขาย ขายไปได้ไม่มากขนาดนั้นจริงๆ…”
“พวกเจ้าไม่อยากจะคืนของให้ข้าใช่หรือไม่” เซี่ยหนิวซานไม่พอใจแล้ว
นอกจากของรักของหวงเหล่านี้แล้วเขายังให้อะไรพี่น้องของเขาไปอีกไม่น้อย แค่คืนของรักของเขากลับมาจะเป็นอย่างไรเล่า
“ไม่มีจริงๆ! น้องรอง นี่เจ้าไม่เชื่อข้าหรือ!” เซี่ยหมั่งซานอยากจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก
แน่นอนว่าต่อให้เขายังไม่ได้ขายของ เขาก็ไม่คิดจะคืนให้หรอก
หากเขาคืนข
