อาไป!
พ่อบ้านรีบไปตามคนมาทันที ไม่เพียงแต่เซี่ยผิงกั่งเท่านั้นที่มา แม้แต่เซี่ยผิงไหวและเซี่ยซีก็ตามมาด้วยอย่างงุนงง
“ท่านพ่อ ท่านโมโหอะไรหรือ พวกเรายังไม่ได้ทำเรื่องอะไรไม่ดีเลยนะ” เซี่ยผิงไหวเอ่ยขึ้นด้วยอารมณ์หดหู่หลังจากที่มาถึงแล้ว “หรือว่าพอท่านแม่ไม่อยู่ท่านก็เลยฟุ้งซ่าน ไม่เช่นนั้น…เชิญกลับมา…โอ๊ย!”
เขายังพูดไม่ทันจบ เซี่ยผิงกั่งก็ตบเขาทันที
เซี่ยผิงไหวยื่นปากอย่างไม่พอใจ
พี่หญิงใหญ่เป็นญาติสนิทของเขาก็จริง แต่หลูซื่อก็เลี้ยงดูเขามาตั้งหลายปีนี่…
อีกอย่างตอนที่หลูซื่ออยู่เขาก็มีชีวิตที่ดีด้วย มีเงินใช้ไม่เคยขาดมือ ยิ่งมีขนมอร่อยกินไม่เคยขาด ตอนนี้…เขาไม่ได้กินขนมเกาลัดมาตั้งหลายวันแล้ว
“ใครเอาของในหีบนี้ของข้าไป! รีบเอาออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!” เซี่ยหนิวซานเอ่ยด้วยอารมณโกรธเกรี้ยว
เซี่ยผิงกั่งหัวเราะเหอะๆ เยาะเขาขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น “นี่ท่านเพิ่งคิดถึงของในหีบนี้ขึ้นมาได้หรือ”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” เซี่ยหนิวซานไม่พอใจ
“ของของท่านที่อยู่ในนี้ไม่มีเสียตั้งนานแล้ว ข้านึกว่าท่านรู้ตั้งนานแล้วเสียอีก” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยเรื่อยๆ “ก่อนหน้านี้ท่านก็เคยพูดเองนี่ว่า ของนอกกายหายแล้วก็แล้วไป ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เหตุใดถึงต้องโกรธขนาดนี้ด้วยเล่า”
หลังจากที่เขาพูดจบเขาก็แค่นเสียงเยาะอีกที
เซี่ยหนิวซานได้ยินเช่นนั้นก็โกรธจนควันออกหู “ข้าพูดอย่างนั้นตั้งแต่เมื่อใด!”
“เดือนแรกที่หลูซ
