ื่อแต่งเข้ามา นางบอกว่าบ้านมารดานางได้หลานชาย พอถามท่านว่าทำอย่างไร แล้วก็ให้นางหยิบเอาห่วงโซ่หยกออกไปจากในหีบนี่ ท่านจำเรื่องนี้ได้หรือไม่” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยนิ่งๆ
เซี่ยหนิวซานพยายามนึกอย่างหนัก
ในที่สุดก็นึกออก
“มีเรื่องนี้จริงๆ ข้าเป็นคนอนุญาตเอง” เซี่ยหนิวซานเอ่ย “นางกลับไปอยู่กับบิดามารดาหลังจากที่หย่าร้างอยู่หลายปี ในเมื่อแต่งกับข้า ย่อมต้องให้นางได้ลืมตาอ้าปากระบายความคับข้องใจที่ผ่านมาออกไปบ้าง ข้าจึงได้ยอมให้นางส่งของขวัญชิ้นใหญ่กลับไป เพื่อแสดงให้เห็นว่าข้าให้ความสำคัญกับนาง ทำไมหรือ”
“ตอนนั้นข้าก็บอกท่านแล้วว่า ถ้าหากหลูซื่อคิดจะใช้จ่ายอะไรก็ให้ไปเบิกจากบัญชี นางอยากจะได้อะไรก็ให้เอาเงินไปซื้อ อย่าได้แตะต้องของที่อยู่ในหีบนี้ แต่ท่านกลับไม่รับฟัง และไม่สนใจ หลายปีมานี้หลูซื่อได้ส่งของให้บ้านต่างๆ มากมาย ท่านคิดว่านางส่งของอะไรไปหรือ” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยอีก
เซี่ยหนิวซานมึนงงเล็กน้อย “เจ้าหมายความว่า นางส่งของของข้าที่อยู่ในหีบนี้ออกไปจนหมดเลยอย่างนั้นหรือ! เป็นไปไม่ได้ ของตั้งเยอะขนาดนั้น นางจะเอาไปส่งให้ใครเล่า!”
สมบัติของเขาในหีบนี้เป็นของมีค่าจริงๆ!
จะส่งออกไปให้คนอื่นอย่างนั้นได้อย่างไร!
ตอนที่ 276 ไม่พอใช้แล้ว
เหตุผลที่สมบัติเหล่านี้ถูกวางไว้ในห้องเก็บอาวุธก็เพราะว่าที่สถานที่แห่งนี้ไม่ได้โดดเด่นสะดุดตาคน และสามารถเก็บสิ่งของต่างๆ ไว้เป็นมรดกตกทอดของตระกูลได้!
ห่วงโซ่หยกเ
