าณหนึ่งพันตำลึง
เอาให้หลูซื่ออีกห้าพันตำลึง…รวมกับที่หลูซื่อถลุงไปอีก…
เซี่ยหนิวซานเกือบจะหัวล้านแล้ว
ครอบครัวใหญ่ขนาดนี้ แต่กลับมีเงินในบัญชีแค่หนึ่งพันสองร้อยตำลึงเท่านั้น!
เขามีบ่าวรับใช้มากมายที่ต้องเลี้ยง ไหนจะค่าใช้จ่ายสำหรับรถม้าและเงินสำหรับการดื่มเหล้าเข้าสังคมของเขาอีก… นี่มันไม่พอเลยสักนิด!
สีหน้าของเซี่ยหนิวซานคับแค้นอย่างยิ่งเพราะความยากจน แต่เซี่ยเฉียวทำราวกับไม่เข้าใจกระนั้น นางถึงขั้นใช้ให้พ่อบ้านไปที่เรือนของนาง แล้วสั่งใช้ชุนเอ๋อร์ยกโจ๊กรังนกมาให้
เซี่ยเฉียวกลืนโจ๊กอุ่นๆ ลงไปต่อหน้าต่อตาเซี่ยหนิวซาน
นางดื่มเข้าไปทีละอึกๆ ช่างรสชาติดีอะไรอย่างนี้
เซี่ยหนิวซานกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเขาเห็นลูกสาวดื่มโจ๊กลงไปอย่างว่าง่ายเช่นนั้น เขาจะพูดว่าตนเองไม่มีเงินเลี้ยงดูนางได้อย่างไร
ในฐานะหัวหน้าโจรแล้ว เขาไม่เคยพูดคำพูดน่าละอายเช่นนั้นเลย!
“ก่อนหน้านี้ หลูซื่อไม่ได้ให้เงินเจ้าไว้ใช้เลย แล้วใช้จ่ายอย่างไรเล่า” เซี่ยหนิวซานเอ่ยถาม
“ก็ให้เงินนั่นล่ะ ตอนที่ข้าเข้าเรียนก็ใช้ภาพวาดนั้นไปกราบอาจารย์ แต่ข้าเอาเงินจากบัญชีมาห้าพันตำลึง เพียงแต่ข้าเอาเงินห้าพันตำลึงนั่นไปซื้อร้านเล็กเอาไว้ร้านหนึ่ง…ใช้เงินจนไปจนหมดแล้ว เงินซื้อยาบำรุงพวกนี้เป็นเงินที่อาจารย์วัดเต๋าให้มา” เซี่ยเฉียวเอ่ยตามความจริง
“ร้านค้า ทำเงินได้ไหม” เซี่ยหนิวซานเอ่ยถามตามสัญชาตญาณ
ตอนที่ 274 หกล้มไม่เป็นท่า
เซ
