ี่ยเฉียวพูดความจริงด้วยสีหน้าจริงจัง “ร้านเพิ่งจะเปิดได้ไม่นาน ยังไม่ได้เงินทุนคืนมาเลย”
“ก็ต้องเป็นอย่างนั้น เพิ่งจะเปิดกิจการ ไม่ต้องควักเนื้อเพิ่มก็ถือว่าดีแล้ว” เซี่ยหนิวซานถอนหายใจ
ความจริงแล้วกิจการของเซี่ยเฉียวไม่เลวเลย
ร้านของนางใช้คนน้อย นอกจากผู้ดูแลแล้ว ก็มีแค่คนสำหรับวิ่งทำธุระอีกสองคนและคนงานดูแลที่คอยต้าสยงอีกคนหนึ่งเท่านั้น การตกแต่งภายในร้านก็เรียบง่าย เงินทุนส่วนใหญ่อยู่ในของจำพวกชาดบางส่วน
นางขายยันต์พวกนั้นออกไปได้หมดแล้ว เงินที่ได้มาก็มากพอดู
หากท่านพ่อถามต่อไปอีก นางก็ไม่คิดที่จะปิดบังเรื่องที่ว่านางไม่ได้ขาดทุนแต่อย่างใด
แต่เห็นได้ชัดว่าเซี่ยหนิวซานไม่ได้สนใจร้านที่ ‘ไม่ทำกำไร’ นี้เท่าไร
“เจ้าเอารายการอาหารนี้ให้พ่อบ้านเถอะ ต่อไปก็ให้เขาซื้อของให้เจ้าตามรายการนี้ เจ้าแค่ให้คนในเรือนเจ้าทำอาหารก็พอ” เซี่ยหนิวซานหลั่งเลือดในใจ
ในสมองเขาคิดแต่ที่จะไปดูคลังสมบัติส่วนตัวของเขาแล้ว
“ขอบคุณท่านพ่อ ท่านใจดีเหลือเกิน” เซี่ยเฉียวพูดจาอ่อนหวาน
เซี่ยหนิวซานได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกสดใสขึ้นมาทันที “นังหนูนี่จะมาเกรงใจอะไรกับพ่อ เงินเล็กน้อยแค่นี้แก้ปัญหาได้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เจ้ารอพ่อเถอะ พ่อรับประกันว่าจะเลี้ยงเจ้าให้อ้วนท้วนสมบูรณ์เลยทีเดียว”
หากนักพรตเฒ่านั่นยังเลี้ยงนางได้ ทำไมข้าจะเลี้ยงนางไม่ได้!
เซี่ยเฉียวแย้มยิ้มน้อยๆ
เซี่ยหนิวซานนั่งไม่ติดแล้ว หลังจากที่เขาเอ่ยอะไ
