รออกมาอีกสองสามคำก็รีบร้อนกลับไปเปิดหีบที่ห้องดูทันที
จากนั้นเขาก็เดินไปถึงประตู แต่ก้าวยาวๆ ของเขาก็กลับก้าวไม่ออกโดยไม่รู้สาเหตุ เมื่อจู่ๆ แข้งขาอ่อนแรง เขาก็สะดุดเข้ากับธรณีประตู ล้มหน้าคว่ำลงกับพื้นทันที
ตึง! เสียงดังจนน่าตกใจ
เปลือกตาของเซี่ยเฉียวกระตุกทันที
เซี่ยเฉียวหัวเราะแหะๆ “ท่านพ่อ ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”
“ไม่เป็นไร ธรณีประตูบ้านี่! เดี๋ยวข้าจะสั่งให้คนมารื้อให้หมด!” คำว่าไม่เป็นไรของเขาเป็นเรื่องโกหก
เซี่ยหนิวซานเป็นใครกัน เขาอยู่มาตั้งนานขนาดนี้ นอกจากความคับข้องใจที่เกิดขึ้นภายในครอบครัวตนเองตอนเด็กๆ แล้ว หลังจากได้มาอยู่ในค่ายโจรทุกอย่างก็ราบรื่นเป็นอย่างดี แต่ตอนนี้กลับมาหกล้มไม่เป็นท่าต่อหน้าลูกสาวตนเอง!
หลังจากที่เซี่ยหนิวซานลุกขึ้นแล้วเขาก็เตะไปที่ธรณีประตูนั้นทันที
กลายเป็นว่าเขาทำเท้าตัวเองเจ็บไปอีก
ต้องทนเจ็บจนหน้าแดงไปหมด
ดูน่าสงสารมาก
เซี่ยเฉียวเม้มปากก่อนจะพ่นลมหายใจเบาๆ
ใครใช้ให้บิดาของนางรังแกนางก่อนเล่า หากไม่ใช่พี่ชายใหญ่เป็นคนออกหน้าจัดการให้ สมองอันโง่งมของท่านพ่อนางก็ยังคงคิดไม่ได้หรอก!
ข่มเขาเสียเลย!
พรุ่งนี้นางก็จะมาอีก!
ใบหน้าน้อยๆ ของเซี่ยเฉียวดูจริงจัง นางเพียงแต่กินอะไรเล็กน้อยแล้วกลับไป
ระหว่างทางกลับเรือน นางยังได้เห็นพี่ชายของนางอยู่กับน้องชายและน้องสาวทั้งคู่ เขาเหลือบมองนางจากที่ไกลๆ จากนั้นเซี่ยผิงกั่งก็หิ้วคอเด็กน้อยสองคนจากไปอย่างรว
