๋น ขาหมู แล้วยังมีเหล้าอีก
ปกติแล้วนางกินของพวกนี้ได้ที่ไหน!
“ท่านพ่อรู้หรือไม่ว่าคนที่ร่างกายอ่อนแออย่างข้าเนี่ย หากกินอาหารที่มันเลี่ยนขนาดนี้ ท้องก็จะรับไม่ไหว แล้วร่างกายก็จะทรมาน”
สีหน้าเซี่ยเฉียวอ่อนโยน จากนั้นนางก็ยื่นรายการแผ่นหนึ่งให้ “ท่านลองดูสิ นี่เป็นอาหารที่ข้าควรกิน”
เซี่ยหนิวซานไม่ได้ถือสาอะไร แล้วรับใบรายการมาดู
ทันทีที่เขาเห็นรายการต่างๆ ก็ขมวดคิ้วจนแทบจะหนีบแมลงวันให้ตายได้
“ม้วนปลาโพธิสัตว์ ปักษาเดินดง? นี่มันอะไร” เซี่ยหนิวซานอึ้งไปชั่วขณะ
“อันที่จริงแล้วม้วนปลาโพธิสัตว์นี้เป็นปลาชิ้นผัด เพียงแต่ว่าเนื้อปลานี้จะหมักในซอสหอยเป๋าฮื้อ แล้วผ่านการจัดการเป็นพิเศษก่อนจะนำไปผัด เนื้อปลาม้วนจะขึ้นเหมือนดอกไม้ รสชาติจะอ่อนและอร่อย ส่วนปักษาเดินดง ก็แค่ไก่ฟ้า…ที่นำมาตุ๋นกับเห็ดป่าหลายชนิดก็ได้แล้ว” เซี่ยเฉียวอธิบาย
เซี่ยหนิวซานพยักหน้าแสดงออกว่าเขาเข้าใจแล้ว
จากนั้นเขาก็อ่านต่อ
“รังนกชั้นหนึ่ง วันละถ้วย?” เซี่ยหนิวซานตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ “ปลิงทะเลร้อยสุข น้ำแกงตุ๋นโสม เต้าฮวยนมวัว กุ้งสองใจ เนื้อกวางแปดอัญมณี…พวกนี้คืออะไรหรือ ยาเม็ด?”
เซี่ยหนิวซานรู้สึกตกใจขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว
ใบรายการนี้เต็มไปด้วยชื่ออาหาร
ยิ่งอ่านยิ่งทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ ช่างโลภยิงนัก!
เขาไม่เคยให้ความสนใจกับเรื่องการกิน ขอแค่มีเนื้อและข้าว ทำให้เขาอิ่มท้องได้ก็พอแล้ว
แต่รายการอาหารของเซี่ยเฉียวกล
