ับต่างออกไป รายการอาหารทั้งเดือนนี้ นอกจากโสม เห็ดหูหนูขาว รังนกพวกนั้นที่มีซ้ำๆ แล้ว รายการอาหารอื่นๆ ก็ไม่ซ้ำกันอีกเลย
เอามาจากไหนมากมาย?
ต่อให้เขาตาบอดก็ยังมองออกว่าของพวกนี้ใช่อาหารเสียที่ไหน เห็นอยู่ชัดๆ ว่ามันเป็นเงินทั้งนั้น!
แต่ละวันจะต้องใช้เงินซื้อรังนกชั้นหนึ่งนี้หลายตำลึงทีเดียว นอกจากนี้เห็ดหูหนูขาวและโสมก็แพงมากด้วย และนางก็ต้องกินเป็นประจำอีกเช่นกัน
นี่ยังไม่สำคัญนะ ที่สำคัญก็คือยาเม็ดเหล่านี้
เขาก็ไม่รู้ว่ามันทำมาจากทองคำหรือเปล่า นางเขียนเอาไว้บนนั้นแล้วว่า แต่ละเดือนจะต้องกินสิบกว่ารอบ และยาแต่ละเม็ดราคาสามสิบตำลึง!
ยาเม็ดหนึ่งสามสิบตำลึง นี่ลูกสาวของเขาคงไม่ได้ถูกเขาหลอกเอาแล้วใช่ไหม!
เซี่ยหนิวซานสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง “ลูกสาวของพ่อ เจ้ากินเช่นนี้…”
“ท่านพ่อเลี้ยงข้าไม่ไหวใช่หรือไม่” เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็อยากจะร้องไห้ “ก่อนหน้านี้ตอนที่ข้าอยู่ในวัด อาจารย์ก็ยากจนเช่นกัน แต่ท่านก็ประหยัดอดออมจนรวบรวมยามาให้ข้าได้ไม่น้อย ข้าจึงสามารถมีชีวิตมาได้จนถึงทุกวันนี้…”
เซี่ยหนิวซานใจเต้นกระตุกขึ้นมาทันที
“นักพรตชรานั่น…เลี้ยงดูเจ้ามาเช่นนี้?” เซี่ยหนิวซานประหลาดใจ
ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว
แต่ละเดือนต้องใช้จ่ายเงินไปเท่าไร
เมื่อมองจากอาหารการกินแล้ว แต่ละเดือนคงต้องใช้เงินไม่ต่ำกว่าสี่ห้าร้อยตำลึง!
“ใช่แล้ว อาจารย์บอกว่าร่างกายข้าอ่อนแอตั้งแต่ยังเล็ก วันหนึ่งต้องเป็นลมไปไ
