ตอนที่ 257 หูหนวกตาบอดไปชั่วขณะ / ตอนที่ 258 ความมั่นใจเต็มเปี่ยม
ตอนที่ 257 หูหนวกตาบอดไปชั่วขณะ
เซี่ยหนิวซานเองก็รู้สึกทุกข์ใจ
เขาเคยเป็นโจรอยู่ดีๆ พอมาเป็นขุนนางเขาไม่ชินจริงๆ
แน่นอนว่าเขาเข้าใจดีว่า ในเมื่อเขามาเมืองหลวงแล้วจะทำตัวกำเริบเสิบสานเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้อีก เพียงแค่ปีเดียวเท่านั้น เขาต้องยอมรับการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้อีก ในใจจึงรู้สึกอึดอัดทุกข์ใจไม่น้อย
คนที่ทุกข์ใจมากกว่าก็กำลังกอดผ้าห่มร้องไห้อยู่ในเวลานี้
เผยหว่านเย่ว์ไม่สามารถอยู่บ้านตระกูลเซี่ยได้นาน นางจึงกลับไปตั้งแต่วันนั้น และทิ้งให้หลูซื่ออยู่ที่นี่ แต่นางก็ยังคิดไม่ได้
พอตกกลางคืนเซี่ยหนิวซานก็ให้คนส่งหนังสือหย่ามาให้ หลูซื่อคุกเข่าลงทันทีและหยิบเหตุผลที่คิดไว้แล้วก่อนหน้านี้ออกมา
เซี่ยหนิวซานมองหน้าท้องของหลูซื่อ “กี่ปีแล้วก็ยังไม่ท้อง มีเรื่องบังเอิญแบบนี้ที่ไหน”
“แต่หากเผื่อมันเกิดขึ้นจริงเล่า!?” หลูซื่อน้ำตานองหน้า “ท่านพี่ ข้า ข้าผิดไปแล้วจริงๆ ข้ารับรองว่าต่อไปจะไม่ยั่วโมโหนังหนูเฉียวอีก…เป็นผัวเมียกันวันเดียวผูกพันกันไปนาน หากท่านหย่ากับข้า ไม่สู้ข้าตายไปเสียดีกว่า?!”
เซี่ยหนิวซานปวดศีรษะขึ้นมาทันที
เขาเองก็รู้ว่า หลังจากผู้หญิงคนนี้หย่าร้างแล้วก็จะถูกคนอื่นวิพากษ์วิจารณ์
ยกตัวอย่างเช่นตอนที่เขาแต่งงานกับหลูซื่อ เวลานั้นหลูซื่อก็อยู่แต่ในบ้านมาตลอดหลายปี และไม่กล้าที่จะออกไปพบปะผู้คน แม้แต่ตอนที่นางอย
