ู่ที่บ้านของบิดามารดาของก็ต้องคอยสังเกตสีหน้าของพี่ชายน้องชายตนเอง แทบจะถูกขังอยู่ในเรือน ออกไปไหนไม่ได้
“เจ้าเป็นภรรยาของข้า ข้าก็ปฏิบัติกับเจ้าไม่เลวเลยตลอดหลายปีมานี้ เทียบกับตอนที่สะใภ้หลินยังอยู่ ข้าก็ยังไม่ได้ดูแลนางด้วยเงินมากขนาดนี้ หลายปีมานี้ข้าเป็นขุนนางแล้วก็จริง แต่เจ้าลืมไปแล้วใช่หรือไม่ว่าก่อนหน้านี้ข้าทำอะไรมา” เซี่ยหนิวซานนั่งอยู่ตรงนั้นท่าทางดุดันอย่างยิ่ง
หลูซื่อตกใจหัวหดทันที ร่างกายนางสั่นเทาอย่างอดไม่ได้
“ตอนนั้นข้าปกครองพี่น้องมากมายขนาดนั้นก็อาศัยหมัดนี้ เพียงแต่ข้าไม่ทุบตีผู้หญิง! เจ้าเป็นช้างเท้าหลัง เพียงแค่เจ้าไม่ทำผิด แม้ว่าเจ้าจะแก่ชราและไร้ประโยชน์แล้ว ข้าก็ยินดีที่จะเลี้ยงดูเจ้า ต่อให้เจ้าเด็กสารเลวเซี่ยผิงกั่งนั่นจะไม่พอใจ แต่เขาก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้! แต่ครั้งนี้เจ้ากลับทำอะไรลงไปโดยไม่ใช้สมอง”
“ข้าเป็นขุนนางได้ก็เพราะข้าเป็นโจร แต่ข้าเป็นโจรได้อย่างไรเจ้าไม่รู้หรือ” เซี่ยหนิวซานเอ่ย
หลูซื่อสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหวาดกลัว
นางนึกออกแล้ว
แต่งกับใครก็ต้องเป็นไปตามคนนั้น นางย่อมรู้เรื่องแต่เก่าก่อนของสามีเป็นอย่างดี
บิดาของสะใภ้เผิง นายผู้เฒ่าจับตัวเซี่ยหนิวซานที่ยังเยาว์วัยขึ้นเขาไปด้วย หลังจากเลี้ยงดูเขาไม่กี่ปีก็ให้ลูกสาวของตนเองแต่งงานกับเขา
แม้จะบอกว่าตระกูลเผิงทั้งตระกูลล้วนเป็นโจร แต่หากไม่ได้คนตระกูลเผิงในตอนนั้น เซี่ยหนิวซานก็คงตายไปนานแล้ว
ชายค
