นหนึ่งซึ่งถูกขับไล่ออกจากบ้านด้วยความรังเกียจของชาวบ้าน ทั้งยังไม่มีความสามารถและไม่มีเงิน อยู่ในพื้นที่ที่วุ่นวายเช่นนั้น โอกาสรอดชีวิตของเขาคงมีไม่มาก
หลูซื่อพยักหน้าอย่างยากลำบาก “ข้า ข้าผิด ข้าสำนึกผิดแล้ว…”
น้ำตาร่วงริน
“ข้าไม่กลัวที่จะพูดกับเจ้าหรอกนะ ว่าลูกของสะใภ้เผิงนั้นสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของข้าเสียอีก เจ้าไม่เห็นหัวลูกๆ ของนาง ก็เท่ากับฟันดาบลงบนร่างของข้า ทำให้ข้ากลายเป็นคนเนรคุณ มันเป็นไปไม่ได้!” เซี่ยหนิวซานเอ่ยอีก
หลูซื่อสูดลมหายใจเบาหวิว
“ข้าหูหนวกตาบอดไปชั่วขณะ ก่อนหน้า ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยคิดจะดูแลนางอย่างดี คือ คือ…” หลูซื่อพูดมาถึงตรงนี้ก็พูดไม่ออกแล้ว
นางไม่อาจพูดได้ว่าเป็นเพราะลูกสาวของตนเอง นางจึงไม่อาจปฏิบัติต่อเซี่ยเฉียวเหมือนเดิมได้
นางทรุดตัวลงอย่างสิ้นหวัง
นางรู้ว่า เซี่ยหนิวซานเป็นเหมือนหญ้าที่อยู่บนกำแพง ความคิดของเขาพลิกแพลงเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาได้เสมอ แต่หากเขาเชื่อจริงๆ ก็ไม่มีอะไรจะมาเปลี่ยนแปลงได้แล้ว
“ข้าก็พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เจ้าก็ลงชื่อในหนังสือหย่าเถอะ” เซี่ยหนิวซานเอ่ยอีก
ทันใดนั้นหลูซื่อก็รู้สึกว่าในสายตาของเซี่ยหนิวซาน นางในฐานะภรรยาก็ไม่ต่างจากผู้หญิงธรรมดาทั่วไป
ตอนที่ 258 ความมั่นใจเต็มเปี่ยม
ไม่ว่าจะเป็นหลินซื่อหรือว่านาง ก็ล้วนไม่ต่างกับของเล่นที่เขาซื้อกลับมาบ้าน ออดอ้อนเอ็นดูและตามใจได้ แต่หากเขาโมโหขึ้นมาจริงๆ เขาก็สามารถลงดาบเชือดคอพวกนา
