งได้ด้วยตนเอง
หลู่ซื่อหยิบพู่กันขึ้นมา เขียนชื่อของนางลงไปด้วยอาการสั่นเทา แล้วประทับลายนิ้วมือลงไปด้วย
“ครอบครัวของเราไม่ได้มีทรัพย์สมบัติมากนัก และตอนที่เจ้าแต่งเข้าบ้านก็ไม่ได้นำสินเดิมติดตัวมาด้วยมากมายอะไร ต่อมาก็ต้องจ่ายเงินซื้อเรือนให้นังหนูแซ่เผยนั่นอีก คิดว่าเจ้าก็คงไม่มีเงินแล้ว ถึงอย่างไรเจ้าก็เคยเป็นภรรยาของข้าเซี่ยหนิวซานมาก่อน ข้าก็ไม่อาจจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไม่เป็นธรรมได้ ข้าจะให้เงินเจ้าไปห้าพันตำลึง เจ้าก็ไปจัดการเอาเองแล้วกัน” เซี่ยหนิวซานเอ่ยด้วยความภูมิใจ
หลูซื่อสิ้นไร้เรี่ยวแรง
เงินห้าพันตำลึงถือว่าไม่น้อยแล้ว คนธรรมดาทั่วไปใช้ทั้งชีวิตก็ไม่หมด
นางก็รู้เช่นกันว่า สิ่งที่เซี่ยหนิวซานเขียนออกมานี้ดีมากแล้ว ตอนที่นางอยู่บ้านตระกูลเผยและบ้านตระกูลหลู ชีวิตของนางยังไม่สะดวกสบายขนาดนี้
ก่อนที่เซี่ยเฉียวและลูกสาวของนางจะมา คำพูดของนางในบ้านนี้เป็นคำไหนคำนั้น
เซี่ยผิงไหวเคารพนาง พอให้เงินเล็กน้อยก็ยินดีมีความสุขแล้ว เซี่ยซีน่ารักเชื่อฟัง นางไม่ต้องเหนื่อยใจอะไร ส่วนเซี่ยผิงกั่งที่แม้จะมีบางเรื่องไม่พอใจนาง แต่เขาก็แสร้งทำเป็นไม่เห็น
นางทำให้ชีวิตของนางกลายแบบนี้ไปได้อย่างไร!
หลูซื่อรู้สึกเสียใจภายหลัง แต่แท้จริงแล้วนางเสียใจเรื่องอะไร นางกลับพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
หลังจากที่ลงชื่อในหนังสือหย่าแล้ว เซี่ยหนิวซานก็ไปศาลาว่าการ
วันรุ่งขึ้นเรื่องราวการหย่าร้างของสามีและภรรยาของ
