ตระกูลเซี่ยก็เป็นที่รู้กันไปทั่วทั้งเมืองแล้ว
แม้จะหย่าร้างกันแล้ว แต่เซี่ยหนิวซานก็ยังนับว่าดีต่อหลูซื่อไม่น้อย ของบางอย่างที่นางซื้อตอนที่อยู่บ้านตระกูลเซี่ยก็ปล่อยให้นางนำติดตัวไปด้วย เขายังว่าจ้างรถให้นางเป็นพิเศษเพื่อบรรทุกข้าวของไปด้วยมากมาย จนมาถึงเรือนเล็กๆ ของเผยหว่านเย่ว์หลังนั้น
“ท่านแม่! ข้าบอกให้ท่านพูดว่าท่านตั้งครรภ์แล้วไม่ใช่หรือ ทำไมท่านยังถูกไล่ออกมาได้อีก!” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ
หลูซื่อเหี่ยวแห้ง “ไม่ต้องพูดแล้ว ตั้งห้าปีไม่ท้อง ตอนนี้จะมาท้องได้อย่างไร ถึงถ่วงเวลาไปอีกสองสามวันก็คงเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว”
นางล้ำเส้นเซี่ยหนิวซานไปแล้ว
ถึงอย่างไรนางก็ใช้ชีวิตใกล้ชิดสนิทสนมกับเขามาตั้งสี่ห้าปี นางจึงพอเข้าใจเขาอยู่บ้าง
“แล้วตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไรกันดีเล่า ท่านแม่ถูกไล่ออกมาแล้ว ต่อไปพวกเราจะอยู่อย่างไร นั่งกินนอนกินโดยไม่ยอมทำอะไรหรือ!” เผยหว่านเย่ว์ร้อนใจจริงๆ แล้ว
“ไม่ต้องกลัวหรอก เขายังให้เงินข้ามาห้าพันตำลึง ยังมี…ของทั้งหมดที่ข้าเคยซื้อมาก่อนหน้านี้ เขาก็ให้ข้าเอามาด้วย หากเอาไปไว้ที่โรงรับจำนำ ก็น่าจะได้เงินมาสักห้าหรือหกพันตำลึง” หลูซื่อเอ่ย
เผยหว่านเย่ว์มองมารดาของนางด้วยความประหลาดใจ
นางรีบไปดูสิ่งของต่างๆ ที่อยู่บนรถ
ของชิ้นใหญ่บางชิ้นดูไม่มีอะไรพิเศษ แต่ของในกล่องเหล่านั้นเต็มไปด้วยของมีค่า เครื่องประดับทองคำและหยก ผ้าเนื้อดี…
เผยหว่าน
