ปลด และเลือกที่จะหย่าขาดจากกันด้วยดีแทน อย่างนี้ไม่ดีหรือ” เซี่ยหนิวซานเอ่ยตรงๆ
“ข้าทำอะไรผิดหรือ ท่านถึงทำกับข้าแบบนี้ ข้าแต่งงานกับท่านมาหลายปีนี้ต้องคอยหวาดระแวงอยู่ตลอดว่าจะทำให้พวกท่านสองพ่อลูกขุ่นเคือง ตอนนี้พอท่านไปฟังคำพูดของนังหนูนั่นมาแค่ไม่กี่คำ กลับมาก็จะทอดทิ้งภรรยาของท่านเลย เซี่ยหนิวซาน ท่านมันไม่มีมโนธรรม!” หลูซื่อพุ่งลงจากเตียงทันที นางร้องไห้ตะโกนโวยวายและสาปแช่ง
เซี่ยหนิวซานยังผงะไปเล็กน้อย แต่ตอนที่ได้สติกลับมา เขาก็สงบลงบ้างแล้ว
“เรื่องที่เจ้าทำผิดมีน้อยเสียเมื่อไหร่ ก่อนหน้านี้นังหนูคนนี้ขโมยของ ข้าก็เห็นแก่หน้าของเจ้าจึงไม่ถือสาหาความ เพราะนางนั่นแหละ ตอนนี้ลูกชายของข้าถึงยังถูกอาจารย์ท่านนั้นรังเกียจ ยังกราบเขาเป็นอาจารย์ไม่สำเร็จอยู่เลย! เขาเป็นผู้ชาย ข้าเองก็ไม่อยากให้เขาคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องเล็กๆ พรรค์นี้ ก็เลยไม่เคยพูดถึงอีกเลย แต่คราวนี้เจ้ากระตุกหนวดเสือ!”
“ตอนที่นังหนูเซี่ยเฉียวกลับมา ข้าก็ได้กำชับเป็นหนักเป็นหนา และได้พูดกับเจ้าแล้วว่า เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้เหยียบเข้าไปในเรือนของนาง หากเจ้ารู้สึกว่าเข้ากันไม่ได้ ก็ไม่ต้องไปยุ่งกับนาง ตราบใดที่ข้าวของเครื่องใช้รายวันของนางไม่ขาดก็พอแล้ว! แต่เจ้าทำอย่างไรเล่า! ลูกสาวของข้าเกือบตายด้วยน้ำมือของเจ้า ข้าหย่าขาดกับเจ้ามีตรงไหนไม่เหมาะสม!”
