าอีก ข้าไม่มีที่จะยืนตรงไหนในบ้านนี้แล้ว ข้าว่าท่านปลดข้าให้แล้วๆ ไปเถอะ!”
ยอมถอยเพื่อที่จะก้าว หลูซื่อก็เข้าใจเรื่องนี้เช่นกัน
เซี่ยหนิวซาน “ไม่เพียงแต่หย่ากับเจ้าเท่านั้น แต่เจ้ายังไม่สามารถอยู่ต่อไปในบ้านหลังนี้ได้อีกแล้ว เจ้าเคยหย่ามาแล้วครั้งหนึ่ง ข้าคิดว่าหากเจ้าหย่าอีกครั้ง หลังจากกลับไปอยู่ที่บ้านก็คงไม่ง่ายนัก แต่ข้าคิดว่าลูกสาวของเจ้าก็คงไม่คิดที่จะกลับไปเหลียวโจวอีกแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเจ้าสองแม่ลูกก็อยู่เสียในเมืองหลวงนี่แหละ ข้าจะให้บ้านของครอบครัวเราไปหลังหนึ่ง พร้อมกับเงินอีกจำนวนหนึ่ง ด้วยชื่อของข้าแม้ว่าเจ้าจะหย่าไปแล้วก็คงไม่มีใครกล้ารังแกพวกเจ้าสองคนแม่ลูกหรอก”
ปลดภรรยากับหย่าร้างมีความแตกต่างกันอยู่บ้าง
ทันทีที่เซี่ยหนิวซานพูดจบ สีหน้าหลูซื่อก็ชะงักค้าง นางมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ท่านว่าอะไรนะ ท่านจะหย่ากับข้า!”
เผยหว่านเย่ว์ได้ยินคำนี้ก็รู้สึกมึนงงไปหมดเช่นกัน
แม้นางจะคิดว่าตระกูลมีชาติกำเนิดเป็นโจร แต่เมื่อเร็วๆ นี้ที่นางไม่สามารถไปเรียนที่สำนักศึกษาได้ ต้องอยู่ในบ้านหลังนั้นเพียงคนเดียว นางก็ค่อยๆ คิดได้แล้ว
แม้ว่าจะมีชาติกำเนิดเป็นโจรก็ยังดีกว่าเป็นสามัญชนคนธรรมดา
นางยังคิดอยู่เลยว่าจะยอมรับผิดกับท่านลุงเซี่ยแต่โดยดี แล้วภายหน้าค่อยคิดหาวิธีกลับมา แต่พริบตาเดียวพวกเขาจะหย่ากันแล้ว!?
“เจ้าก็บอกเองไม่ใช่หรือว่าให้ข้าปลดเจ้า แต่ข้าเห็นแก่หน้าเจ้าจึงไม่
