รังแกลูกสาวของตนเอง…
จุดยืนของของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
คิดไปคิดมาก็รู้ว่าหยวนหรงเป็นคนทรยศคนนึง
“หากท่านพ่อไม่มีอะไรทำช่วงนี้ก็มาวางหมากเป็นเพื่อนข้าดีไหม” เซี่ยเฉียวเอ่ย
เซี่ยหนิวซานชะงักไปทันที เขางุนงงเล็กน้อย แต่น้ำเสียงอ่อนแอของลูกสาวทำให้เขารู้สึกสงสาร เขาพยักหน้าโดยแทบไม่ต้องคิด
เขาเพิ่งจะนึกขึ้นได้หลังจากที่พยักหน้าไปแล้วว่าลูกสาวของเขา…ดวงพิฆาตบิดามารดาญาติพี่น้อง อีกอย่างเขาก็เดินหมากไม่เป็นด้วย!
จู่ๆ เขาก็รู้สึกหวาดผวาเล็กน้อย
แต่ตอนนี้เซี่ยเฉียวกำลังไม่พอใจ และต้องการระบายอารมณ์
“ท่านพ่อ หลูซื่อ…” เซี่ยผิงกั่งรู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจ “ข้าให้ท่านสามทางเลือก หนึ่ง บ้านเราไม่มีท่านพ่ออีกต่อไป สองท่านหย่ากับนางเสีย สาม ขังนางไว้ในเรือนให้พิจารณาตัวเองหลังจากที่เราเปลี่ยนสาวใช้บ่าวหญิงชราหมดแล้ว ท่านเลือกเอาเองเถอะ”
เซี่ยหนิวซานกำลังจะโกรธ แต่เซี่ยเฉียวกลับพยักหน้า “ข้าเสนอแนะให้หย่าขาด รีบทำเสียแต่เนิ่นๆ หากต่อไปภายหน้าท่านย่าตายแล้ว นางไว้ทุกข์ให้ท่านย่าก็จะหย่าขาดจากกันยากแล้ว”
“…” ว่าไงนะ!
แต่เวลานี้เซี่ยหนิวซานไม่กล้าแสดงออกอะไรทั้งสิ้น!
เขาก็โกรธเช่นกัน หลูซื่อหญิงหน้าไม่อายนั่นมารังแกนังหนูเฉียวของเขาได้อย่างไร!
แต่โกรธก็ส่วนโกรธ แต่เขาไม่คิดจะหย่าภรรยาเลย ถึงอย่างไรการหาภรรยาก็ไม่ง่ายสำหรับเขา…
“พวกเจ้าเอาจริงหรือ” เซี่ยหนิวซานจิตใจไม่เป็นสุขราวกับนั่งอยู่บนเข็มนับร้
