อยเลยแม้แต่น้อย
ก่อนหน้านี้หลูซื่อคิดว่าสามีของนางไม่ได้รักเอ็นดูลูกสาวคนนี้ แต่เมื่อผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว นางไม่ถึงกับมองไม่ออก
สามีของนางไม่ได้ใส่ใจเซี่ยเฉียวมากก็จริง แต่เมื่อใดที่เซี่ยเฉียวพูดอะไรออกมากลับไม่มีคำไหนที่เขาละเลย!
ยังมีเซี่ยผิงกั่งอีก พวกเขาทั้งสองเป็นพี่น้องกัน ไม่ว่าเรื่องอะไรก็เข้าข้างกันตลอด ยิ่งทำให้นางทุกข์แต่ไร้ที่จะระบาย!
“ข้าแค่สั่งสอนลูกสาวเท่านั้น จะมีผลร้ายอะไรได้” หลูซื่อรู้สึกว่าก่อนหน้านี้นางอ่อนแอเกินไปหน่อย
เซี่ยเฉียวเป็นเด็กรุ่นหลัง นางก็นับว่าแค่ด่าว่าลงโทษเล็กน้อย ใครจะกว่าว่านางทำผิด!
ต่อให้เรื่องนี่แพร่ออกไปข้างนอก คนอื่นก็จะแค่พูดว่า นางเป็นแม่เลี้ยงที่ต้องเหน็ดเหนื่อยหนักใจ นางเลี้ยงดูเด็กสองคนสองคนนั้นมาตั้งสี่ปีเชียวนะ ชื่อเสียงของนางในฐานะแม่เลี้ยงนั้นดีมาตลอด!
เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าร่างกายของนางอ่อนแรงจึงนั่งลงไปอีก
“ดูเหมือนว่าถ้าวันนี้ท่านไม่ได้ระบายอารมณ์ออกมาก็คงจะไม่ยอมจากไปสินะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยปาก
“เจ้าจะต้องยอมรับผิดแต่โดยดี พอท่านพ่อและพี่ชายของเจ้ากลับมาแล้วก็บอกพวกเขาว่า ไม่ต้องพาคนตระกูลหลินมา! ไม่เช่นนั่น…นังหนูเฉียว ข้ายังเป็นนายหญิงในบ้านนี้ หากเจ้าไม่เชื่อฟัง ข้าจะต้องสั่งสอนเจ้า!” หลูซื่อเอ่ยอีก
นางยังคงแน่วแน่
“ได้ เช่นนั้นท่านก็ลงมือเถอะ” เซี่ยเฉียวเอนหลัง “การสอนของท่านคงไม่ใช่แค่ขยับปากใช่หรือไม่ จะลงโทษข้าด้วยการทุบหลังห
