หมดสิ้นแล้วสินะ!
“เซี่ยเฉียว! เจ้าเป็นเด็กผู้หญิงกลางค่ำกลางคืนออกไปข้างนอกทำไม! ชื่อเสียงของตระกูลเซี่ยเจ้ายังต้องการอยู่อีกหรือไม่!” หลูซื่อตะโกนโวยวายใส่เซี่ยเฉียว “เจ้าคุกเข่าพิจารณาตัวเองอยู่ในเรือนนี้เลยนะ!”
เซี่ยเฉียวไม่ทำขยับราวกับไม่ได้ยิน
“เด็กๆ จับคุณหนูใหญ่มัดไว้!” หลูซื่อที่เริ่มบทโหดเอ่ยด้วยอารมณ์โกรธเคือง
หยวนหรงรีบกวักมือเรียกบ่าวรับใช้สองคนเข้ามาทันที
คนที่หลูซื่อนำมาด้วยย่อมต้องฟังคำสั่งนางอยู่แล้ว
ท่านยายฟังรีบเข้ามาขวางไว้
ข้างๆ เก้าอี้ที่เซี่ยเฉียวนั่งอยู่มีหีบสมบัติของนางวางอยู่ด้วย ซึ่งเดิมทีนางวางไว้เพื่อรับแสงแดด เวลานี้นางจึงยื่นมือไปหยิบเอาหน้าไม้คันเล็กๆ ออกมา
“เอาสิ ก้าวเข้ามาอีกสักสองก้าว ให้ข้าเดาหน่อยว่าสมองของใครจะระเบิดออกมาก่อนกัน” เซี่ยเฉียวยังคงนั่งอยู่ที่เดิม หน้าไม้ในมือของนางหันไปทางหลูซื่อ พลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเนิบช้าและไพเราะ
นางเดินทางไกลจากวัดมาถึงที่นี่ คิดว่านางจะไม่มีปัญญาปกป้องตัวเองเลยหรือ
